.:Yaşam Kırıntıları:.

Puzzle..

2007-07-16T15:40:00.000-07:00

Dancing Girls

1. Gün..

bre man

2007-06-18T17:21:00.000-07:00

Terazinin dengesi bozulur mu?

Bozulursa sorun yok mudur?

Denge iyi değilmidir dengesizlikten?

Her şeyin bir sırası olmalı.

Her biririsini bir anda ele aldığında.

Sıra şaşıyor.

Bremen mızıkacıları yerlerini unutmuşlar.

Deneyerek bulmaya çalışıyorlar beynimde..

Eşşeği salsam diğerleri kaçıyor..

Kediyi bıraksam..

Horozla köpek anlaşamıyor..

Horozu kessem bremen olmuyor..

~.~

Sonra bir tane prens var rapunzelle ilgileniyor.

Sekizinci pamuk prenses cücesi.

Pamuk prensesin yedi cüceleri gerçekte sekizmiş.

Sekizinci, prens olduğu için onlarla kalması etik değilmiş.

Cüce bu işten memnunda değilmiş.

İstemeyerek prens gibi davranmaya çalışıp rapunzeli aramış ormanda.

Prenslerden, rapunzeli cadının hapsettiği kuleden kurtarmaları beklenir.

Bizimkinin amacı faklıydı.

Neyi nasıl yapacağını düşünürken bir ses duydu.

Ormanda bir kız şarkı söylüyordu.

Sese doğru gittikçe altın sarısı saçları gördü.

Rapunzeli buldu.

Onu kurtarıp altın rengindeki ipek gibi saçlarını kökünden kesti.

Rapunzel ağlayarak bunu neden yaptığını sordu.

Cüce, sevgilisini boğacağını söyleyip şrekten çaldığı eşşeği yedi cücelerin evine sürdü.

Kendi evine, olması gerektiğini düşündüğü yere.

Cüceler madendeydi.

Prensses uyuyordu.

Usulca onu uyandırdı.

Getirdiği erikleri uzattı.

Zehirli olduğunu bilmeden yiyen prenses, bayıldı.

Sürükleyerek onu dışları çıkardı.

Evin önündeki ağaca rapunzelin ipek gibi altın sarısı saçlarıyla astı.

Bu olaydan sonra kaçarak manastıra sığındı.

...

Ne önemi var ki.?

2007-06-08T12:42:00.000-07:00

Al bunu da..
Buda benim hayatım..
Onlarınkini soldurup yok ettiğin gibi..
Benimkini de al..

Belki başka bir bedende hayat bulur..
Yeşeririm..
Kullanmakta zorlandığım..
Oksijen saçarım..
O kadar ihtiyacım var ki ona..
Sanki, ciğerlerime küsmüş..
Ne olur gel gel, gel diye..
Yalvarıyorum sana..

Kuruyorum yavaşça..
Önce rengi değişiyor gözlerimin..
Sonra çekiliyor damarlarımdan kan..
Dokunsalar kırılacağım..

Sonra bir rüzgara kapılıyorum..
Ormanın derinliklerinden..
Sesin ‘her an’ diyor..
Yoksa üzerime toprak mı seriliyor.?

Son uyku....

2007-04-22T04:06:00.000-07:00

Işıkların arasına salınıyorlardı hedefsizce,
Nereye düşecekleri,

Nerede ölecekleri belli olmayan..

Bir sönüyor bir yanıyordu ışıklar,
Hep devam edecek sanardım,
Sonra, sen gözlerini kapadın..

Anlaşılmak adına dökülen kelimeler,
Beyaz kağıda düşen harfler,
Yetmediler..

Sen,
Gözlerini,
Kapadın..

Cözürrr....

2007-03-22T15:32:00.000-07:00

İlacımı aldım yine, akşamları tok karnına..
Kasılmalar, üzülünmesi gerekenler, hatırlanmak istemeyenler, çok arayıp da cevabı bulunamayan sorular geride kaldı..
Ritimler geliyor sadece kulağa artık..
Her birisi beynimin içinde çınlıyor..
Sonra yavaş yavaş azalarak çıkıyor hayatımdan..
Tekrar girmesi yumuşak bir solo gitar ve ardından ıslık kıvamında bir mızıkayla oluyor..
İkisinin üzerine Mazzy, sonra geriye yaslanıp kabullen saflığı..
Flowers İn December..
Sakindi aslında ama beni dindirmiyordu..
Yumuşaklığı içimdeki hissi açıklamıyordu..
Belki Fade İnto You..
Belki de hiç birisi..
Yetmiyor ama dindirmeye bir şeyleri..
Çok arayıp da cevabı bulunamayan sorulardan bir tanesi geride kalmamıştı..
Dokunabilmek, hissedebilmek mümkün kılınacak mı..
Parmaklarımla tuttuğumda parmak uçlarımda hissettiğim, beni engellemek istercesine kısa kendince sert tüylerini parmak uçlarıma bastıran, kurtulamayıp dişlerimin arasında ezildikten sonra dilime çarpan küçük pıtırcıklar olan..

Bir çilek kadar gerçek mi..?..

Dilek zamanı...

2007-03-13T15:36:00.000-07:00

Yüksek bir yer burası. Tek yoldan girişi olan eski bir maden. Bu saatlerde kimselerde uğramaz buraya. Bu manzaraya aşık olmadıktan sonra. Şehrimin en güzel göründüğü nokta burası olsa gerek. Her yer ışıl ışıl. Şehrime yabancıları getiren ve uğurlayan yollar ışıklı ip misali önümde süzülüyorlar. Bazen uzatsam elimi bir ana yol meşalesi alıp sallasam diyorum.
Yada buradan bir adım atsam ve şehrin göbeğine insem. O kadar ufak geliyor koca şehir gözüme. Oysa ki uyuyan bir dev o şu an. Güneş doğmaya başladığında yavaş yavaş canlanan. Canlandıkça pisliği ve hiddeti artan.

Dilek ağacı vardı burada bir tane. Her tarafı çaputla sarmalanmış kocaman bir ağaçtı. Kim bilir neler yazıyordu her bir çaputta. Ne anılar vardı, ne gurbet özlemlerinin sona ermesi dileği. Kaç tanesi gerçekleşti acaba yada kaç tanesi hayalleri yıktı. Sırtımı onca dileğe yaslayıp sigara içerek şehri izlemek garip bir duyguydu. Her nefeste farklı bir çaputu anlamaya çalışıyordum. Renginden, büyüklüğünden ve eskiliğinden neler istenmiş olabileceğini düşünüyordum. Burayı her terk edişimde de olmayacağını bile bile bir çaputta ben sarmalıyordum. Adettendir diyor doluyordum buraya gelirken hazırladığım renkli çaputları. Rengarenk olmuştu ağaç.

Peki kim yok edebilir ki bunca dileği? Kim kızmıştı bu kadar? Uyuyan devi uzaktan seyreden bu yaşlı ağaç kime zarar vermişti?
Neyi istemişti de olmamıştı…?

aedeagus....

2007-03-09T15:18:00.000-08:00

Nerede ve nasıl olur bilinmez belki.
Belki olmuştur da.
Beklide ne olacağı bilinmez bir durumdur.
Bu yazı gibi.
Bir arayış var ama ne…?
Şu bir gerçek ki; Biz kadınlar tarafından büyütülmüş bir nesiliz. İstediğimiz şeyin başka bir kadın olduğunu sanmıyorum…
Biz tüketiciyiz.
Tutkulu bir yaşam tarzının yan ürünleriyiz…
Cinayet…
Suç…
Fakirlik…
İnsan uykusuzluk çekerken; aslında hiç uyumuyor ve hiçbir zamanda uyanık duramıyor ya.
Öyleyim bu aralar…
Bin de bir hatırladığım rüyalarımda yok artık…
Kurgular minimum…
Etrafımda yaşayan en zeki ve en güçlü erkekleri görüyorum…
Bu potansiyeli görüyorum…
Ve hepside heba oluyor…
Lanet olsun, bütün bir nesil benzin pompalıyor, garsonluk yapıyor yada beyaz yakalı köle olmuş…
Nefret ettikleri işlerde çalışıp, gereksiz şeyler alıyorlar…
Bizler tarihin ortanca çocuklarıyız…
Bir amacımız yada yerimiz yok…
Ne büyük savaşı yaşadık...
Ne de büyük buhranı…
Bizim savaşımız ruhani bir savaş…
En büyük buhranımız; Hayatlarımız…
Televizyonla büyürken Milyoner, Film yıldızı yada Rock yıldızı olacağımıza inandık…
Ama olmayacağız…
Bunu yavaş yavaş öğreniyoruz…
Ve o yüzden çok kızgınız…
*
8 Kural var
Birinci kural sessizlik yasağını koyuyor.
İkincisi birincisinin hiç bir şartta ihlal edilemeyeceğini çiziyor beyinlere.
Üçüncüsü sonu hakkında hüküm koyuyor.
Dördüncü kural kaç kişiyle oynanacağını söylüyor.
Beşinci kural sıra olacağını anlatıyor.
Altıncı kural kostümleri sınırlıyor.
Yedinci kural sürenin süresizlik olduğunu söylüyor.
Sekizinci ve son kural ise ilk gecede damarlarındakinin azalacağını söylüyor…
*
Oyun başlasın…

Yeniden....

2007-02-27T11:23:00.000-08:00

Hiçbir zaman anlayamadığım bir karmaşadaydı dünya. İnsanlar vardı etrafta koşuşturan. Ve artçılarla yerle bir olmuş betonların altında saklı bir söz kadar uzak şimdi anlaması onu…

‘Paramparça olmuş bir hayali avuçlarına al, ve onu yeniden yarat çocuk!’ diyorsunuz bana; avuçlarım terli, avuçlarım kesik, avuçlarım acı dolu…

Karanlık bir günde başlamıştık yürümeye ve o bana, beyazdan bahsetmişti, beyazlarından dünyanın… Bunca beyazın yeteceğini düşündüm. Korkudan izbe bir duvar dibine sinmiş, başını ayaklarının arasına saklamaya çalışan çocuğa…

Beyaza alıştığım gece, gece sönerken camı açık penceremin perdesinde, avuçlarım göz yaşlarımın misafirliğinde şaşkın iken, hıçkırmayı özlediğimi fark ederken ben, bir bıçak gibi sıyırırken yaralar bedenimi, ve teğet geçerken tutkular bana, beyaza kapıldım.

Tüm siyahlara veda…

Beyazın, beni içine hapsetmiş olduğu bir dünya olduğunu nasıl anlatabilirdim ona...?

Yolculuk çanları çalıyor. Paltosu yüksek ökçelerine dek uzanan, boynunda bir kürk uyuyan kız, tüm cilveli bakışlarıyla İstanbul’a bakıyor… Tren, son hazırlıklarında; etraf koşuşturan yolcularla…

Kız ise İstanbul’la konuşmada :

‘Sana söyledim İstanbul, inanmadın bana!!! Bak, gidiyorum, gidiyorum İstanbul! Sensiz yaşamaya gidiyorum! Ölüm, sensiz mutlu olabilmek gibi bir şey sanki İstanbul’um… Ölüm, sonsuza dek sevmek gibi…’
Saçlarını savuruyor İstanbul’a karşı, Haydarpaşa değil bu garın adı, tanıyamıyor nerede olduğunu, o bir tek Haydarpaşa’yı bilirdi… Şimdi ismini içinden silemediği şehre, ismini bilmediği bir gardan yolcu oluyor…

Başkent onu bekliyor…

Ve bize ardından gülümsemek, susmak, düşüyor…

Çünkü Şubat bitiyor…

Koku....

2007-02-17T04:28:00.000-08:00

Senin kokun..
Teninin üzerinden buharlaşarak odama dağılan, bıraktığın küçük şişenin içinde hapsolmuş,
olmadığın anlarda seni hissetmem için yeterli olna şu kimyasal..

Biyoterapi sonrası ortaya çıkan olumsuz kokuyu örtmek için kullanılıyordu şimdilerde..
Biyoterapi sonlarında ise kendimi sende buluyorum, terapinin yoğunluğunun verdiği duygusallıkla seni düşünüyorum hep..

Biyoterapinin sonuçlarından birisi olan B12 azalması sonucunda hep unutuyorum ve aynı
kimyasal hatayı yapıyorum..

Kimyasal odama dağıldıkça sende içime dağılıyordun..
Seni hissettiğim halde görememek görme duyumdan vazgeçiriyor beni..
Teninle birlikte alıştığım koku tenin olmadan ortalıkta dolaşıyordu..
Ama sen yoktun..
Olmaman da gerekiyor zaten..

Biyoterapinin en ağır aşamasını uygulama kararı veriyorum..
Bu bitkisel zırvalığı kafatasımın içine doldurup göz çukurlarımda basınç hissetmek ve sonrada kör olmak istiyorum..
Kokundan ve yokluğundan kaçarcasına hazırlık yapıyorum..
Sonra ciğerlerime 2 litre hava çekiyorum, en oksijen içermeyeninden ve kapıyorum gözlerimi..
İlk gördüğüm şey sonrası açmak istiyorum gözlerimi ama artık kör olmuştum..
Ve sen karşımdaydın..
Kokundan kaçısın seni bana getireceğini düşünmemiştim..

Kısacası güzel sevgilim..
Bir çiçeği düşünürken ürpermek yok.
Gülmek, umut etmek, özlemek yada mektup beklemek gözleri yatırıp ıraklara..
Sensizlik ne garip şey sevgili..

Seni öpemeyeceğim örneğin..
Sana dokunamamak ne garip şey sevgili..

Ne olacaktı şimdi.?
Koskoca karanlıkta sen, ben ve kokun..

Açık olan gözlerimin karanlıktaki sen dışında bir şeye odaklanması için uğraşıyordum..
Olmuyordu..

Belki karanlığın ortasından bir yerden annem acımı süpürmek için kapısını açar diyordum..
Açmıyordu..

Ve artık biliyordum..
Kaçtığın şeye mahkum olmak..
Süpüremeyeceğin bir acı...

?

zîakıl....

2007-02-06T13:43:00.000-08:00

Yapacak o kadar çok şey ve bir o kadarda isteksizlik var içimde. Her şeyin ters gitmesi elimi ayağımı oynattırmıyor bana. Yapamadıklarımı görüp pes ediyorum. Yatmak istiyorum günlerce. Hiçbir şey yapmadan yatmak istiyorum. Bazen uyanmakta istemiyorum, uyandığımda başladık yine sayıklamasıyla yatağımdan kalkıp tersliklerin içinde kendimi bulunca ölmek istiyorum. Uyuduğum zamanlar çok huzurluyum. Ne günü hatırlıyorum nede rüya görüyorum. Bilinçsizce uzun uza bedenimi seriyorum. Uyku yarı ölüm haliymiş ama ben gerçekten ölüyorum.Uyuduğum anların dışı bana ceza gibi geliyor. Balkona çıkıyorum bazen. Salsam kendimi diyorum karanlık boşluğa. Ne değişecek? İçimdekilerden o anda kurtulurum diyorum. Sonra zamana yaysam belki düzelir diyorum ve ellerimi ayırmıyorum demirlerinden. Ancak korkutuyor beni bu balkon ziyaretleri. Bir gün yenileceğimi biliyorum. Oraya gideceğim yine, yine demirleri bırakmayacağım bilinciyle sonra salacağım kendimi. Acı bir uykuya dalıp uyanamayacağım. Bununda olmasını istemiyorum. Değişir belki diyor hep itekliyorum hayatı. Ben itekledikçe ben ilerlettikçe o çelme takıyor ayağıma. Nematot kadar yol alamıyorum hayatın içinde. Günler geçiyor ama ben aynı yerdeyim. Olmam gerekenin çok gerisinde. Taktik belliydi aslında ‘hep ileri’. Peki geri çeken neydi beni. Hayat çok seviyor da bir yere ayrılmamı istemiyor mu? Yoksa benden tiksiniyor ve bir an önce kurtulmak mı istiyordu? Çok karmaşık her şey arkadaşlar. Durum kötü farkındayım ve biçareyim biliyorum…
*
Demirlerin soğukluğu kalmış ellerimde. Öyle sıkı tutmuşum ki avuçlarımda iz oluşturmuşlar. Bu seferde kucağında bulamadı beni karanlık ve soğuk boşluk. O hep orada ama hep bekliyor sıkılmadan usanmadan bedenimi kucağına bırakacağım günü bekliyor. Gelmesi muhtemel istenmeyen günü bekliyor...

El-e'ye....

2007-01-13T07:52:00.000-08:00

Kimse yoktu içeride. Yine ilk ben gelmiştim. Oturdum en sıcak olabileceğini düşündüğüm her zaman ki köşeye. Bacak bacak üstüne attım. Hep haşlama çayımdan yudumlarken aklıma geliyor….
Kos koca mekandan ayrılmış 40-50 metre kare kapalı bir yer. Sadece masalar ve sandalyeler var. Demir parmaklıklı 3 cam ve fanların dışında. Fanlar rüzgarla çalışıyor. Rüzgarın şiddetini, dışarıda havanın nasıl olduğunu onların dönüş yönüne ve hızına bakarak bilebiliyorum. Manzaramın çok hoş olduğunu düşünüyorum. Alabildiğine duvar… Duvarın ardı alabildiğine deniz. Göremesem de hep orada olduğunu biliyorum.
Ne işim vardı benim burada…?

Yalnızım bu odada.
Eski sevgilimi düşünüyorum.
Onu ne denli özlediğimi.
Neden ayrıldığımızı….

Tekrar onunla görüşmek istiyorum. Onu yanımda istiyorum tekrardan. Onu öylesine özledim ki gidip bunu ona anlatamam. Anlatsam bile, ya anlamak istemezse? Hep içimde anlamayacak, ters tepki verecek ve daha da kötü kalacağım korkusu vardı.

Oysa ki hayatını yazmıştım kendi ellerimle. Bir fast food masasında. Babasının tercihlerini tek tek silip, okullarımızı ayırmamak için tercihler sıralamıştım. Oda yardım etmişti. Gitmek istemiyordu oda bu şehirden. Hayatını yazmıştım, şimdi hayatını çiziyordu kendi elleriyle.

Bir reklam şirketinde çalışmaya başlamış. Çok sonra duydum. Çokta değişmiş ve güzelleşmişti, evine giderken her zaman kesişen ancak binde bir denk geldiğimiz kavşakta gördüğümde. Yollarımızın kesişiyor olması onu her zaman görmemi sağlamıyordu. Yetmiyordu. Her gün belli bir süre görmek istiyordum onu. Çalıştığı yeri tam bilmesem de duyduklarımla olabileceği yerlerden geçiyordum. Bulamıyordum. Göremedikçe özlemim artıyor. Ruhum daralıyordu.
Bu odada olduğu gibi….

Bulsam diyorum. Bulsam ne değişecek ki? Gidip konuşsam ne diyecekti yıllardan sonra. Bazen keşke diyorum keşke affetseydim. Keşke anlatırsaydım neler olduğunu, neden olduğu. Bazen de olması gerekiyordu belki diyorum.
Özlüyorum onu….
Beraber bu şehirde yaptığımız şeyler, bu şehirdeki yapılacak her şeydi ve her şeyde o vardı….
Nasıl anlatırdım ona özlemimi…?
Ancak onunla olabileceğimi nasıl hissettirebilirdim…?
Belki yaptığı etik değildi. Affedilmezdi belki ama hala onla olma isteğim sürekli be(y)ni(mi) ona çekiyordu.

Nereden girdi ki hayatımıza o herif? Okul arkadaşım diyerek beni uyuttu mu yoksa?. Yoksa daha önceden demi görüşüyorlardı? Yoksa bu kadar aptal mıyım…? Yada o bu kadar akıllımı…? Zamanında bir şeylerin değişmesine neden olanlar neydi, bulabilmiş değilim. Özlüyorum onu. Hem de çok özlüyorum. Beni anlayıp anlayamayacağını bir anlasam iş yerini bulmam gün sürmez. Konuşmak için fırsat kollarım. Bunu anlamadan çalıştığı yeri bulmanın bana hatalar yaptıracağını düşünüyorum. Bildiğim kadarından fazlasını sormuyorum bilenlere. Tamamen şansa bağlı olmasını istiyordum. Olursa tam bir karşılaşma olsun diyorum.

Hep eski günlere dönebiliriz hayali kuruyorum. Her zamanda yenileyip ve geliştiriyorum bu hayale olan umutlarımı.

Bilemiyorum. Hiçbir şey bilemiyorum. Karşısına çıkmalı mıyım? Çıkıp ne demeliyim? Bilmiyorum…?
Gidip sadece ‘’ ben seni özledim’’ desem yeter miydi?
Oda özlemiş miydi?
Bende diyerek sarılır mıydı boynuma?

Her şey daha güzel olabilir miydi…?

Bu dört duvardan çıkıp ona gidebilsem özlemim diner miydi…?

Sütlek....

2007-01-08T12:39:00.000-08:00

Süt, sözlüklerde "Meme suyu" olarak tanımlanır. Ancak bu tanımda, memenin, ıslak çamaşır gibi burularak suyunun çıkarılması kastedilmemiş değildir. Onun için şimdi lütfen memenizi portakal sıkacağından çıkarın ve mausu adam gibi elle tutun...

Teşekkürler.

Evet, sütün meme suyu olduğunu söyledik. Peki ya meme nedir? Aynı sözlüklerde meme için birbiriyle çok çelişkili ifadeler kullanılmış. Üstelik hiçbiri yeterince açıklayıcı değil. Birinde "Zevk veren göğüs düğmesi" tanımlaması yer alırken bir diğerinde "Göz alıcı sutyen dolgusu", bir başkasında ise "Hoplayan koşucu aksesuarı" ve "Organik emzik" gibi abuk sabuk tanımlar kullanılmış. Bakılan sözlük sayısı arttıkça abuk ve sabuk sayısı da artıyor. En son "Aşk böreği" ve "Etobur dondurması" tanımlarını okuduktan sonra midem kalktı ve sözlük araştırmalarına bir süre ara verip, konuyu bir uzmana danışmaya karar verdim. Midemin alınması gerektiğini, ancak bunda korkulacak bir yan olmadığını, halk arasında bağırsak diye bilinen barsak adlı cıvırların da gayet güzel mide görevi görebileceğini söyledi.

Hastaneden çıkarken, danıştığım uzmanın danışmam gereken uzman olmadığını tabi ki anlamıştım. Araştırmacı yazarlığın raconuna göre, meme olayının içyüzünü öğrenebilmek için transseksüel (Gerçi "İbne" çok daha kolay söyleniyor ama şimdi durduk yerde tepki almayayım) kılığına girip, konunun daha uzmanı olduğu anlaşılan bir uzmana gitmem gerekiyordu. Girdim ve gittim. Keyif sigarasını içerken anlattıkları çok ilginçti;
İnanmayacaksınız ama, süt her kadının memesinde bulunmuyor. Memeleri ne kadar büyük olursa olsun, bir kadının süt veren olabilmesi için, öncelikle doğurması gerekiyor, Bildiğiniz gibi bu da evlenince mümkün olabiliyor, Reklamlarda ve köy yollarında gördüğümüz o ineklerin aslında evli barklı olduğunu düşünmek, insanın sadece tüylerini değil, saçlarını ve kaslarını bile diken diken ediyor değil mi? Memenin mekaniği de çok ilginç. Uç kısmı bildiğiniz gibi diş karıştırmakta kullanılıyor. Dış yüzeyi ise ovuşturmak ve dokunmak (Dokunmanın içten ve şiddetli olanı) için çok uygun. İç bölümde katı halde bulunan süt ham maddesi Süz, ovuşturma nedeniyle ısınıyor ve sıvı hale dönüşüp (Bu aşamada ona artık "Süt" dememiz gerekiyor), ilk dokunmada dışarı çıkıyor. Bu işlemin bilinçli yapılmasına, hayvancılıkla uğraşanlar "Sağma", cinsellikle uğraşanlar ise "Fantazi" diyorlar.

Eee, madem ki sütümüz var, bari onu bir şekilde değerlendirmesini de öğreniverelim. Ancak daha önce sütün birtakım kimyasal ve kişilik özelliklerini bilmemizde yarar var,

Ekşime: Sütün tazesi (Sübyanı) makbuldür. Bu yüzden bebekler, sütü daha çıkış kapısında yakalayarak büyük uyanıklık yaparlar. Muhallebi yapmak için sizin bu kadar acele etmenize gerek yoktur belki ama fazla zaman kaybetmek de hiç iyi değildir. Çünkü süt, Mis Suresi'nde de açıkça ifade edildiği gibi bozulmaya çok hevesli bir nimettir. Bozulmaya daha meme koridorlarında başlar lavuk. O caanım, pastel yeşil rengi, çıkışa kadar iğrenç bir beyaza dönüşür. Bu arada kokmaya da başlamıştır. Bebeklerin süt emerken bayılıp kalmalarının nedeni bu ayağımsı kokudur. Sütün bu kokusunu deodorantla yok etmeye çalıştığınızda bu sefer de karşınıza radikal bir tat sorunu çıkacaktır. İşte bu soruna halk arasında kısaca "Ekşime" denir.

Kesilme: Sütü canlı canlı içmek insanda vicdan azabına yol açabilir; ağlar, zırlar, dudak büküp merhamet dilenir vs… Diyelim ki bu iğrenç duygu sömürüsünü yemediniz. Bu sefer de debelenir, dişlerinizin arasından ve hatta burnunuzdan kaçmaya çalışarak sinirinizi bozar. Bu durumda, süte de tavuklara ve karideslere yaptığınız muameleyi yapmanız, tüketmeden önce haşlayarak gebertmeniz en iyi çözümdür.

Taşma: Kusura bakmayın ama sizi de tencereye koyup pişirmeye kalksalar siz de kaçmaya çalışırdınız.

Gazırtma ( Gaz yapma): Sütün bedenine sahip olabilirsiniz belki ama ruhuna asla. İlk fırsatta, geğirme ve osturma dediğimiz motorize efektlerle süt cennetine doğru yola çıkacak, bu arada sizi ele güne rezil edecek intikamını da almış olacaktır.

Uyutma: İneği yakala, memesini bul, sütü çıkar, pişir, bardağa koy, iç, geğir, pırt yap, sandalye gıcırdadı ayaklarına yat ... O-hooo! Ölme eşeğim ölme! Bu kadar yorucu bir işten sonra insanın uyuyup kalması çok doğal tabi. Neyse, hem sabah da erken kalkmam gerekiyordu iyi oldu.

Islatma: Sütü üzerinize dökerseniz ıslanırsınız. Süt sadece geğirmeye ve osturmaya yaramaz. Yaratıcı bir insanın sütle yapabileceği, türlü türlü hınzırlık ve çok daha sevimli aktiviteler vardır.

Süt Banyosu: Çok eskiden, M.Ö. (Marketten Önce) veya İ.Ö. (İsa Ördek) şeklinde ifade edilen dönemde Mısır, pek çok Avrupa ülkesinde olduğu gibi Sallapati'yle yönetiliyordu. Bildiğimiz gibi Sallapati'de hükümdarlar, aynen Demokrasi'de olduğu gibi halkın oyuyla işbaşına gelir, ancak ondan sonra iktidar babadan oğul’a geçerdi ... Ve fakat zamanın Mısır Devlet Başkanı Klaus Patra kısmi kısırdı. Yani, sadece bir tane çocuğu olabilmişti ve o da kızdı. Ortada oğul olmayınca, takdir edersiniz ki hükümdarlığın babadan oğul’a geçmesi diye bir şey de olamazdı. İleri görüşlü ve kaz kafalı bir hükümdar olan Klaus Patra, öldüğünde ortaya çıkabilecek bir hükümet bunalımını, kızı Kleo'yu erkek gibi yetiştirerek önleyebileceğini düşündü. Bu nedenle kızı Kleo'yu, çok küçük yaşlarından itibaren ayakta işemeye ve traş olmaya alıştırdı. Hormon bozukluğu olan bayanlar gayet iyi bilir, insan her gün traş olunca yüzü feci şekilde tahriş olur. İşte zavallı Kleo Patra'nın suratı, daha okul çağına bile gelmeden kıçıma dönmüştü. Üstelik bu yetmiyormuş gibi, manyak babası şimdi de göğsünü ve sırtını traş etmeye başlamıştı. O'na Firavun lakabı bu dönemde arkadaşları tarafından takılmıştı. Hah hah hah! Her neyse, kadersiz, Kleo, "Acaba ne zaman tam olarak Kadir İnanır'ı andıracağım.?" diye kara kara düşünürken çok acayip bir şey oldu. İçmekte olduğu süt (Düşünürken ağzının bir süre açık kalması nedeniyle) üstüne başına döküldü ve yüzüne, gözüne, göğsüne, sırtına, perdelere ve komşu ülkelere bulaştı. Ertesi gün cildindeki dumurlarda belirgin bir iyileşme fark eden Kleo, bunu, üstüne dökülen süte yordu ve o günden sonra sadece sütle banyo yapmakla kalmadı, çamaşırı ve bulaşığı bile sütle yıkamaya başladı.

Tereyağı: Süt ürünlerinin en kaygan olanıdır. Bu özelliğinden dolayı diğer yiyeceklerin yutulmasını kolaylaştırsın diye kullanılır. Tereyağını sek olarak kullananların ise daha kolay nefes almanın dışında her hangi bir şey elde ettikleri söylenemez.

Yoğurt: Gerçi Ajda Pekkan ve Mehmet Ali Ağca da ülkemizin adını yurtdışında duyurmayı başarmışlardı ama yoğurdun yeri bambaşkadır. Milyonlarca Amerikalı, yüz binlerce Avrupalı, çuvallar dolusu Japon ve demet demet Arap, her gün bu mucize yiyeceği tüketirken, Türk köylüsünü minnetle ve tebessümle yad etmektedirler. Minnetin içine eden o pis tebessümün nedeni ise yoğurdun icadı sırasında meydana, gelen önemsiz bir unutkanlıkla alakalıdır; Yıl 1452 İstanbul henüz fethedilmediği için Türk köylülerinin köylerinde takılmak zorunda kaldığı yıllar. İcadiye; Toroslar'da bir dağ köyü. Ve daha önce, sakarlığı yüzünden muşambayı, edepsizliği yüzünden ise ayakkabı keçesini icad eden on altı yaşında bir köylü kızı; Dağlar Kızı Reyhan. Reyhan bu sefer de unutkanlığı yüzünden yoğurdu icad etmek üzeredir. Her gün yaptığı gibi o gün de ineği (Kumral kız) sağar ve fakat süt kovasını hayvanın (ineğin) altında unutup maydanoz dermeye gider. Kumral kız (hayvan), hımbıllığı ve gamsızlığıyla tanınan bir inektir. Altında süt kovası olduğu halde saatlerce orada durup, ufuklara bakar hayaller kurar. Tabi bu arada, iki kere kovanın içine işediğinin farkında değildir. 'Reyhan (Dağlar kızı) maydanozları derip, koyunları güttükten sonra ahıra geri döner ve inek idrarı yüzünden fenalaşarak (mayalanma da denebilir) yoğurt haline gelen sütü bulur. Sonrası malum işte. Yoğurdu icad etti diye takdir görür, ünlü olur, klip mlip çeker, falan feşmekan ...

Kaymak: Sütün elit tabakasına verilen isimdir. Bir kaşık kaymak elde etmek için bir buçuk ton süt ve iki yüz elli külah Maraş dondurması telef edildiği için biraz, pahalı bir boktur ama değer doğrusu. Bence burnuna bulaşıp, insanı komik duruma düşürmese, sosyetede kokainden daha çok rağbet görebilirdi.

Peynir: Büyük veba salgınında fare yakalamak için kullanılmaya başlanmış, ekonomik krizde ise fakirler arasında çok tutulan bir yiyecek haline gelmiştir. Yani günün birinde, bugün balık avlamak için kullandığımız solucanları, ekmek arasına koyup yerseniz hiç şaşırmayın. Hah hah hah! Şaka şaka! Solucana gelene kadar yiyebileceğiniz daha bir yığın iğrenç şey var, merak etmeyin ... Her neyse, öyle veya böyle, peynir bu gün mutfaklarımızın vazgeçilmez bir paçası haline gelmiştir. 1995 sayımına göre yeryüzünde yaklaşık yetmiş iki bin çeşit peynir yaşamaktadır. Her gün bir çeşidinin tadına baktığınızı varsayarsak iki ay sonra öğüre öğüre bir hastaneye sığınacağınızı kolaylıkla söyleyebiliriz.

Kımız: Bildiğimiz ayrandan tek farkı at sütünden yapılmış olmasıdır. Çok ciddiyim. Orta asya Türklerinin (Çöçinler, Bıgalduzlar, Kaskaslar, Bığırdıclar) damak zevkleri çok ilginçtir. İnek sütüyle yapabilecekleri her şeyi illa at sütüyle yaparlar. Hadi o neyse de, şeker yerine naftalin, un yerine kumpir kullanmalarına dayanamıyorum. Tabi bu arada ineklerin de sırtına bindiklerini tahmin etmişsinizdir. Zavallıların hipodromdaki halini görseniz ağlarsınız. Hah hah hah! İlahi Bığırdıçlar! ..

Sütlaç: Çin'de sadece insanlar değil, inekler de pirinçle (Laç) beslendiği için haliyle sütleri biraz garip oluyor. O yüzden Çin'de, inekleri küçük kaselere sağarlar ve çocuğunu, "Sütünü yemeden yatarsan kırarım kafanı" diye azarlayan bir kadına veya "Süt yedim dilim yandı, amanın ammanın" gibi şarkı söyleyen birine kesinlikle manyak muamelesi yapmazlar.

Süt tozu: Şimdi, "Tazmanya'da inekleri tozla besliyorlar ... " filan diye başlasam kesinlikle inanmazsınız.
En iyisi hiç zahmet etmeyeyim...
:)

Bir üniversitelinin mutluluk arayışı....

2007-01-04T13:49:00.000-08:00

Aramak ve uçmak istiyorum. Delicesine mutlu ve coşkulu. Bir nehir misali taşmak, köpürerek şelalelerden akmak istiyorum. Ne saçma değil mi? Evet bence de saçma ama bu dünya ve dünyanın yasaları zaten saçmalıktan ibaret değil mi ki?

O kadar yorgunum ki. Ama bu öyle, bildiğiniz yorgunluktan değil. Bu başka çok başka bir yorgunluk. Bu bir tür ‘arayış’ yorgunluğu yada bir başka deyişle arayıp da bulamamış olmanın yorgunluğu.

Bir gün –ki çok yakında bir gün, bu evden, bu sokaktan çıkacağım ve bir daha da hiç dönmeyeceğim. Belki aç kalacağım, belki sokaklarda atacağım ama asla dönmeyeceğim.

Aç aç sokakları, şehirleri dolaşacağım, gece denize girip saatlerce dans edip sabahlara kadar eğleneceğim, sabaha kadar içeceğim ve kimse ama kimse bir şey diyemeyecek, çünkü bir şey diyecek kimse olmayacak.

Her limanda bir sevgili misali, benimde her şehirde bir sevgilim olacak. Ama evlenmeyeceğim, asla evlenmeyeceğim. Mutluluğu arayacağım çünkü. Belki bulurum beklide bulamam. Bulamasam da olsun, olsun anasını satayım, ben aradım ya siz ona baın.

Öğrenmek ama her şeyi örenmek istiyorum. Öğrenip tatmak istiyorum.

Bir bisikletim, birde çadırım olacak, tabi birde köpeğim. Üçümüz ormanlara gideceğiz. Koşacağım, yüzeceğim, dağlara tırmanacağım. Tabi ya en büyük isteğim değilmiydi tırmanmak.

Kimseye yalan söylemeyeceğim, zira yalan söyleyecek kimsede olmayacak.

Ara sıra eski dostlarımla görüşeceğim.

Yanımda en sevdiğim yazarların, Yaşar Kemal’in, Beckett’in ve Hemingway’in kitapları olacak. Canım sıkıldıkça, açıp okuyacağım bir çırpıda. Tabi birde resim defterim ve sulu boyalarım. Geçeceğim denizin karşısına ve çizeceğim manzarayı alabildiğine.

Belki bir gün küçük bir arabam bile olur. Onu istediğim gibi süsler sonra pupa yelken devam ederim arayışıma.

Bir yılan bulur beslerim. Seviyorum yılanları çünkü.

Kimseden ve hiçbir şeyden korkmuyorum, korkmam da. İnanmıyorum ben, hiçbir şeye inanmıyorum. Zira düşünüyorum hep düşüneceğim de.

Bir at bulup dört nala süreceğim onu. Yorulduğunu anlarsam ineceğim sırtından. Bir eşeğe binip kaz güdeceğim, oturup koyunların kuzularını emzirmelerin seyredeceğim.

Hem bakarsınız bir gün bir çocuğum bile olur. Evlenmeden nasıl olacaksa? Onu seveceğim, daima seveceğim fakat onu korumayacağım. Çünkü onu öyle bir yetiştireceğim ki, kimseye ihtiyaç duymadan, kendini savunup koruyabilecek.

Ona hiç ama hiç karışmayacağım. Son derece ileri görüşlü ve liberal olacağım. Ailem yada diğer pek çok aileler gibi katı ve bağnaz olmayacağım. Onu özgür bırakacağım. Zira bu onun hayatı benim değil. İster sağcı-solcu ister avare-bakan olsun karışmayacağım. Ama onu destekleyecek ve her zaman yanında olacağım.

Yazacağım. Çocukluk hayalimdi yazmak. Hem bunca yıldır da bunun için okumadım mı ben? ‘Yazar’ olabilmek için okumadım mı?

İşte böyle yaşamak istiyorum ben. Dopdolu ve özgür, derin ve coşkun, saf ama akıllı, uçuk ama güzel.
Size bir şey söyleyeyim mi, gelecek hayatımın kıpırtılarını şimdiden içinde hissediyorum….

Karanlığın ve ışık....

2006-12-24T13:28:00.000-08:00

Camına gidiyor elim sürekli, ancak bir türlü tıklayamıyorum. Çatlamış, dokunsan dökülecek camına dokunamıyorum. Bazen açık yakalıyorum pencereni, bakmak istiyorum içeriye. Bilmediklerimi soramadıklarımı görmek için. İlk hamlemde perdelerini çekiyorsun gözlerime.

Ve bense hala öneminin olmadığını söylüyorum. Anlamaya çalışıyordum seni. Kaçışlarına hak vermeye çalışıyordum ama karartıyorsun, zifiri karanlıkta pencerenden yüzüme gelen aydınlığı. Ve beklemeye başlıyor duvar dibindeki korkmuş çocuk.

'' O aydınlık bir daha vurmazsa yüzüme...?''

En ufak tıkırtıya kulak kesiliyorum. Gözlerimi kapatıyorum sımsıkı. Karanlığın katranlığı artıyor. Göremediğim karanlığının korkusu yerine kendi oluşturduğum karanlığa dalıyorum.
Korkulacakları belirliyorum.

Açıyorum gözlerimi. Göz kapaklarımda bir rahatlama ve pencerende yoğun bir kara.
Ayağa kalkıyorum duvar dibinden. Omzumu yaslıyorum duvara ve bir taş atıyorum dokunsan kırılacak camına. Bizi ayıran karanlık perdenin ardında göz yaşların, avuçlarımda kanla karışmış camların. Sesimi duymak istiyorsun. Canımın yandığını biliyor hissedemiyorsun. Sesimi duymalısın ki ne denli yaralandığımı anlayasın.

Hani canı çok yanan çocuk ağlarken konusması duyulmaz, nefes alamaz ya.
Hani boynundan damarları çıkar, kızarır ya.
Hani ağlamaktan sesi kesilir ya.

Duyamıyorsun sesimi.

Karanlık acımı saklıyor.
Kalbin acıyor....

Yeni Pencerede aç....

2006-12-18T08:35:00.000-08:00

Hayatta önüme açılan her pencere kapananları hatırlatıyor bana.
Kapanacak elbet bu açılanda.
Kapanana kadar ışığa doymalı oysa....

''Çöp kovasını boşaltmaya gelirmisin benle'' saflığında aşıktım sana.
İlk okul sıralardında küçük kağıtlara yazılan, bir kaç anlamsız anlamdın kalemimin ucunda.

Gelişler hep neşeyle olurmuş.
Gidişlerse hüzünle.
Doğum sevindirirmiş ölümse üzer....

Her şeyin başlangıcı mı güzeldir acaba...?
Acaba ilk okul yılları mı bizi sevindiren yoksa amfi ekosundaki uğultu mu...?

Her şey zamanında güzelmiş.
Mişli geçmiş zamanlar var içimdeki yakarmalarda.
-cak'lı, -cek'li cümlelerle kati konuşamaz oldum.

Dilimin sürçmeleri cümleleri, yalanların hayatımı unutturdu bana.
Asılları gibi olmayan, ifade etmek istediklerimi yansıtmayan cümleler var usumda.
Yazdığım bu son satırda, anladım ki bunlar birer saçmalama....

Hırrr....

Aralıkta isyan müebbet gibi….

2006-12-10T05:30:00.000-08:00

Sevemedim ben bu dünü sevemedim başından. Göremedim geçtiğini yanı başımdan....

Okuduklarım yetmemişti geçeceğini, geçtiğini, sessizliğini anlamama. Okuduklarım üzerine ekleme yaparak sürekli üretiyordum. Sana ulaşıp ulaşmadığını bilmeden devrik cümleler kuruyor, parçalanmış umutlarla bedenimi kesiyordum. Hiçbir zaman yıkılmayacak sözcüklerim italikleşmişti, yakında düşeceklerdi....

Bazen yakalıyordum devrik cümlelerimi kaldırmaya çalıştığını. İçini döktüğün beyaz kağıtlarda benden bir şeyler sezinliyor, birkaç sağlamlaştırma cümlesi birkaç destek buluyordum. Belki de ben böyle istiyordum ve üzerime yoruyordum. Umut fakirin ekmeğiymiş. Kelimelerin umudum oluyordu. Cevap arıyordum satırlarında, suskunluğuna. Sadık satırların sır vermiyordu bana. Sana açılan bir kapı olmalıydı, yoktu....

Küçük bir delikten gelen ışık yoğunluğuna doğru yürüyordum. Görüntü sıfır, ses var sadece. Önden gelen, güzel kalçaların sivri topuklara yaptığı basıncın yerde patlaması sonucu oluşan tıkırtı. Arkamda, senden habersiz 3 arkadaşın güleç sözleri. Uzakta, sen....

İlerledikçe lümen azalıyor, sesler uğultu halinde gelmeye başlıyor. Kalabalık artıyor. Sesleri seçmekte zorlanıyorum ki, ışığı yitiriyorum. Işık saklanıyor benden. Sadece insanlar, duygusuzluklarıyla bir sürü halinde koşuşturan insanlar kalıyor. Oysaki sen olmalıydın, ışığın bittiği yerde sen başlamalıydın....

Görmek istediğimi göremeyecek olmanın korkusu açtırmıyor gözlerimi. Gelen seslerden hiç birisi sen değildin. Zaten sessizdin. Ben insanların arasından sıyrılmaya çalışırken sen geçip gitmiştin....

‘Ben de kayboluyordum…’

Dal sanıp tuttuğun her demir yakmış ellerini. Sende yakmışsın her dalı. Bir daha yanmamak adına sarmalamışsın ellerini geçmişin külleriyle. Yaşın yanında kuruda yanmış, görememişsin. İkimizin de aradığı şey ortak aslında. Işığı arıyoruz ikimizde farklı bedenlerde, farklı şehirlerde. Ben sende bulmuşum, sen başkasında bulacaksın. İstediğim ışığından başka bir şey değildi. Işığın olamadığım, seni karanlıklarda bıraktığım için öyle üzgünüm ki....

Elbette ikimizde dünlerde ışığı bulmuştuk. Mum misali, bir yerden sonra aydınlatamadı etrafımızı yada aydınlığı yetmedi ve tükendi ışık. Fotonasti olmalıydı yola devam etmek için, sen olmalıydın başkaldırış için....

Söylenecek şeyler var, cesaret edilemeyen. Sesinin kısılmasına neden olan, haykırmak istediğin ancak haykıramadığın şeyler var. İçindeki çelik kasaya hapsettiğin duyguların var, parçalanmasından korktuğun. Naftalinleyip rafladığın, arada sırada çıkarıp koklayıp okşayıp sakladığın. Tuttuğunda ellerini yakmasından korktuğun duyguların.

Elleri cehennem yanıklığı ile cennet kokan yarim, git....

Ay beslesin düşlerini....

2006-12-05T02:41:00.000-08:00

Yeşertmeye çalışıyordun oysa….
Yorgun, yıkık, kırgın avuçlarında….
Bir tutam toprakla….
Göz yaşı yağmurunda....
İnanmıştın yeşereceğine, yeşereceklerini anladığında korktun ve kusur aradın. Bulamadın ama bulmalıydın. Kimseyle paylaşmadın, sakladın içinde. Bu bumudur bile demedin. Sustukça sustun, sustukça konuştum. Yargısız infazdı yaptığın, kurguladığın bir oyunda rol veriyordun insanlara. Benim rolüm karanlıktı bense beyaz. Bunu sorgulamadan, kendi senaryondaki hayatı benim hayatın olarak kabullendin. Bunu yapın çünkü tohum çimlenmeye başlamıştı içinde. Bir tutam toprağa karışan göz yaşların meyvesini vermeye başlamıştı. Artık içinde bir şey büyüyordu. İstenilmeyen adamdan peydahlanan istenilmeyen bir çocuk gibi. Aldırmak istenilip aldırılamayan, doğması muhtemel çocuk gibi.

Bunun böyle olmadığına inandırman gerekiyordu kendini. Olmamalıydı. Kurumalıydı bu toprak. Kıyılmalıydı umutlar ama kıyamıyordun. ‘’Gencecik umutlar neden ölsün ki. Yeşermeye de başlamış yeni yeni ‘’diyordun. Korkuların ve senaryon sana ait oldukları için ağır basıyor, ‘’ kurumalı bu tohum’’ diyordun….

Ölümden korkutmuştun şimdi o’nu öldürmeye çalışıyordun. İçinden çıkamıyordun, içinde büyüyordu. Son kez korktun, son kez çömeldin ve son kez saklandın. İçinde büyüyenin içinden çıktın. Işığını kestin. Nefes aldırmayacak, öldürecektin. Sessizliğinin karanlığında kuruttun. Sesin ışıktı, ışıksa hayat….

Oysa, yıkılan dünyamın enkazıyla gelmiştim sana. Avucuna doldurdum. Göz yaşlarınla dolmuş avucunda bir şimşek çaktı. Dünyam oluştu. Taşıyla, toprağıyla, insancıklarıyla. Her yer aydınlıktı, geceler bir başka şeffaftı artık. Işığınla karayı yeniden görmüştüm, buldurmuştun yolumu bana….

İnanamadın bu şeffaflığa ve kapattın avuçlarını. Artık su yoktu, ışık yoktu. Toparlanmaya çalışan bir enkazı 9 şiddetinde sarsmıştın. Bunu kurguların ve korkuların sonucu yaptın. Oluşan dünya sana zor geldi. İstediğin hayat bu değildi. Ellerinde yeşerecek şeyin şekline sen karar verirdin. Verdinde. Uzaklardan korktun, geçmişteki uzaklardan ders almıştın. Aynı uzaklık sandın, aldığın yakınlığı ve sıcaklığı tartmadın. Sessiz çığlığınla karanlık bir odada, bir yudum ışığa muhtaç bıraktın.

Beni sende, beni bende yıktın….

Gece....

2006-11-30T04:20:00.000-08:00

Yağmur yağıyordu.
Parmaklarım darbukaya dönüşen klavyede acayip sesler çıkarmaya başladı.
Sessiz çığlığının resmi ''ne oluyor'' der gibilerinden yüzüme baktı.
Yağmur hızlandı.
Parmaklarım daha bir oynaklık kazandı.
Gülümsemek istedim, başaramadım.
Bir şeyler yapmalıydım, sıkıntıdan kurtulmam için.
Önce ellerimi klavyeden çekip, sürekli konuşan parmaklarımı susturdum.
Arkama yaslandım.
Uzun uzun çığlığını izledim.
''Gece uyuyamadın galiba'' diyordun.
Geceyi düşündüm....
*
Yol incecik bir çizgi.
Asfalt, kalemle çizilmiş gibi.
Alaca karanlıkta farı yanmayan araçlar geçip gidiyor.
Gri renkleri değil, içlerinde sürükledikleri hayat rengini veriyor.
Benimki belli bir sınırdan dönüyor hep.
Gidiyor dönüyor.
Hayaletler dans ediyor.
Şehirden pek uzaklaşmadan, şehre girmeden, bir çizgi üzerinde yüzler seçilmiyor.
''İşte orası'' diyor bir yüz.
Gece varılmış, pencereden bakılmış.
Bir ışık demeti; Şehir....
*
Yavaş yavaş ve sessiz enerji jölesi gibi yayılan bir seyredişi var.
Bir mahkumun hüznünü ve çaresizliğini çağrıştıran.
Islak, yumuşacık sıcaklıklarla ve büyük düşlerle dolu.
Kırpıştırıyorsun gözkapaklarını.
Tüylerini diken diken eden, nefesini kesen, var olduğunu hiç bilmediğin, içinin derinliklerinden gelen, bir duygu sarsıntısıyla, telaşla ve coşkuyla uyanıyorsun.
Derin tatlı ir acının kasılmaları; Rüyaların....

gen-etik....

2006-11-24T04:56:00.000-08:00

İsteksizlikler sese vurur....
Düşünceleri susturur....
Zevklarden mahrumdur....
Sonunda sevgi mağlupdur....

Küçük sevimli bir mRNA kendisini oyalayacak şeyler ararken bir amino asitle tanışmış. Birbirleri ile çok iyi anlaşan bu ikili bulundukları yerlerden ayrılarak bilmedikleri yerleri keşfetmeye karar vermişler ancak amino asit tedirginmiş biraz. Amino asit oradan ayrıldığında gulukaminler zor durumda kalacakmış. Gulukaminleri zor durumda bırakmamak için mRNA ile gitmemiş.

mRNA tek başına çıkmış yola.
Kodonlardan geçtikten sonra hücreler arası boşluklarda dinlenmiş. Dolaştıkça sorguladığı şeyler artmış ve nereden geldiğini sorgulamaya başlamış. mRNA’ları aramaya başlamış ve her bulduğuna nereden geldiklerini sormuş. Üst düzey bir mRNA nereden geldiklerini anlatmaya başlamış….

‘’İlk başlarda intron ve ekzonlardan oluşan bir DNA sülalesinin parçasıydık bir süre sonra nereden geldiği anlaşılamayan bir emir sonrasında kaos başladı kaosun sonunda intronlar bir tarafa ekzonlar bir tarafa dağıldı. Bu dağılmanın sebebi bir kaç densiz bazın neden olduğu prossesingdi. Daha sonra intronlar arasında urasil yüzünden anlaşmazlık çıktı ve intronlar bir daha bir araya gelmedi. Ekzonlar ise dağılmanın saçma bir karar olduğunu söyleyip bir araya gelmek istediler, sandılar ki büyük ekzon birliğini oluşturacaklar ama biz oluştuk.’’

mRNA dağılan sülalesi için üzgün hayata geldiği için mutlu bir şekilde kala kalmış. Atalarının çektikleri zorlukları düşünerek devam etmiş yoluna. Hem’leri globin’leri ve hemoglobinleri tanımış. Sıkı dostluklar kurmuş. Polipeptit bağlarında sallanmış. Sokak enzimleriyle tanışmış kimileriyle yıkımlara giderken kimileriyle yapımlara gitmiş.
Sonra hiç gelmediği bir yere gelmiş. Kocaman ışıklı girişi olan büyük tabelasında Beyin yazan bir yer. Böyle güzel bir girişi olan yerde kim bilir daha neler vardır diyerek atlamış içeriye. Hiç beklediği gibi çıkmış içerisi yoğun bir koku her taraf is ve bütün hücreler ölmüş....
Her birisini kontrol etmek istemiş. Tek tek bakmış yaşayan var mı diye. Koku gözlerini ve burnunu yakmaya başlamış. Tam çıkmak üzereyken bir ufaklığa rastlamış korkmuş ve nefes almakta zorlanan ufaklığa biraz su verdikten sonra onu sakinleştirip adını sormuş. Adı nöroncanmış, bir gün koyu bir sisle beraber Tetra Hidro Cannabinol adında bir sürü herif gelmiş köylerine ve ellerindeki büyük balyozlarla bütün hücreleri ezmişler. Tekrar geleceklerini söyleyip gitmişler. Onu oradan götürmek istemiş ama mRNA nöroncan’ı orada bırakmak zorunda kalmış. Ne kadar zor hayatların olduğunu düşünerek bir kavşaktan geçerken transkriptinaz kazası arasında kalıp cDNA olarak yaşamaya mahkum olmuş. Hafızası yerinde olmayan eski mRNA yeni cDNA kendini bulmak için yel değirmenlerine saldırarak bir oyana bir bu yana savrulup gitmiş....

Sis çöktü şehre sisss....

2006-11-13T01:06:00.000-08:00

Soğuk ve karamsarlık sardı yine kara bölgemizin kara şehrinde bedenimi....
Çıkamıyorum içinde bulunduğum kötülüklerden....
İçimi açan güneşte söndü artık....
Pek görünmeyecek bir süre....
Erkenden çöken karartı korkutur oldu hayallerimi....
Bedenimi erken saatlerde kapalı alanlara atma isteği duyuyorum....
Korkuyorum artık bana ait bu şehirden....
Saklıyorum düşlerimi, düşüncelerimi ondan....
Ona şarkılar söyleyerek gezdiğim sokaklarında artık tedirginlikle sinmiş yürüyorum....
Ne olacak diyorum kendi kendime...?
Bazen de şehrime haykırıyorum....
Nereye gidiyorsun diye...?
Cevap gelmiyor....
Beni umursamadan, arkasına bile bakmadan devam ediyor yoluna....
Ve elbetteki benide sürüklüyor karanlığına....
Tırnaklarım sökülüyor, takılan asvalt çıkıntılarında....
Kan oluyor ellerim, ayaklarım, ayakta karşıladıklarım....
Kabullenmiş gibi görünmeye başlıyorum karanlığı....
Çıkış arıyorum....
Aydınlığı bulamıyorum....
*
Telefonum çaldı....
Açtım....
Kapattım....
Beynimde şimşekler çaktı....
Arayan, aradığım ışıktı....
Görevini tamamlamıştı telefonum....
Açılmamak üzere kapattım....
Balkona çıkıp şehri izledim....
Karanlık günlerinin sonuncusunu....
Yaşadıklarımı anlatarak küfür ettim....
Bana yaşattıklarını anlatarak nefret ettim....
Aydınlığı bulduğum için gülümsedim....
Rest çektim karanlığına....
*
Şehrin karanlık hayatı son buluyordu bu gece....
Belki üzülüyordu şehir ama geç kalınmış bir ölümdü bu....
Işıklar içinde defnedilecek doğan güneşle....
Işığa gömülecek....

*
Yarın beyaz bir gün olacak....

Sür(g)eç....

2006-10-30T01:07:00.000-08:00

drNadas....
Rotasyon....
Ekim....
Kasım....
Tozlanma....
Gelişme....
Olgunlaşma....
Hasat....
Harman....
Yaşam....

365'te bir gün....

2006-10-17T02:30:00.000-07:00

Bir gün istiyorum....
365'ten bir gün....
Sadece bana....
O gün ben varım yalnız....
Kimse olmamalı....
17 Ekim olmalı....
Karanlıkta süzülmeliyim....
Konacak dalım olmamalı....
Ağlamalıyım....
Damlalar göllerde buluşmalı....
Bağırmalıyım....
Uzayda yankılanıp geri dönmeli sesim....
Her saniye bir yıldız kaymalı....
Güneş hiç batmamalı....
Aydınlık, sadece aydınlık....
İsyanım bulmalı adresini....
Alıp getirmeli sahibini....
Bırakmalı....
Sadece bana bırakmalı....
Oda ağlar mı acaba...?
Onun göz yaşları da göllerde buluşur mu...?
Beni bulur mu bakışları...?
Saçlarına kurbanım....
Okşasaydım, koklasaydım bir defa....
Bakışlarında kaybolsaydım....
Varlığın bile yakar bedenimi....
Sen olmalısın, birde ben....
17 Ekim'de kimse olmamalı....
Bizim olmalı o gün....
Sen olmalısın....
Duymalıyım sesini....
Görmelisin göz yaşlarımı....
Beni bulmalısın....
Sen bulmalısın....
365'te bir gün....

Sus Pus ve kanatsız....

2006-10-16T01:17:00.000-07:00

Artık susmalıyım....
Sustukça bunalmalı, bunaldıkça içime atmalıyım....
Olması gereken bu mu...?
Buna da cevap vermeyeceksin biliyorum....
*
Farzetki terli terli su içmişim ve sesim kesilmiş....
Çocukluğuma ver....
Ateşim yükselirse alnıma soğuk mendiller koy....
Uykularıma sıcak rüyalar dile....
Sana verdiğim sevgiyi uçur kendi pencerenden....
Ama rüzgar yok nasıl uçurabilirim dersen, gözlerini kapat....
Doğum günlerinde ateşlerini çaldığın mumlar....
Sana nefeslerini geri verecektir....
Bir çin ata sözü derki....
Ateş yok etmez....
Işığında saklar senden aldıklarını....
Ve her sabah doğudan yükselerek geri verir....
Aldığın her nefeste yitirdiklerini....
*
Susmak çözümse....
Çözülsün bütün düğümler....
*
Sustum....
Seni....
-------------------------------------------------------------
Yarın benim doğum günüm....
Hem sarhoş olacağım hem de yasta....
-------------------------------------------------------------

Yalan(mış)...!

2006-10-11T06:16:00.000-07:00

Yüreğime basa basa içimden gidiyorsun....
*
Oysa....
İkimiz iki dağdan iki hırçın su gibi gelmiştik....
En beklenmedik anda....
Buluşmuştuk bir kavşakta....
Bize acı verenleri silmiştik....
Unutmuştuk ayrılığı....
Yok saymıştık özlemeyi....
Şarkılara dalmıştık....
Mutluluk bahçemizde oynayan mavi çocuk olmuştu....
Sen yuvasız çalı kuşuydun bense kafeste kanarya....
Sen dolaşmıştın daldan dala....
Yüreğini savurmuştun....
Ben bölmüştüm yüreğimi baş kaldıran ucubelere....
*
Belki de sevmek aramakmış....
Bulduğunu sanıp kapılmakmış....
Belki de düşsel bir oyuncakmış....
Her şeyi içinde yaşatan....
Kendi kurgularıyla yol alan....
Bir oyunmuş belki de....
*
Yalanmış hepsi yalan....
Sevmek diye bir şey var mı...?
Sevmek diye bir şey yokmuş....
*
Acı çektim günlerce....
Acı çektim susturularak....
Şu kısacık ömrümde....
Umut kargaşasında....
Yaşadım bir kaç gün....
Acılara tutunarak....
Acılardan arta kalan....
Sessiz çığlığının fotoğrafıymış....
Dolu dizgin dizelermiş....
Gün batımı ve bulutlarmış....
*
Yalanmış hepsi yalan....
Savrulup gitmek varmış....
Ayrı yörüngelere....

Artık ben seni değil, sen beni yatır….

2006-10-07T03:54:00.000-07:00

Artık; bıkkınlık anlamı veriyor sanırım cümleye....
Ben’le başlayışında, yaptıklarının karşılığını beklediğini gösteriyor....
Benden istediğin ise; daha fazla yorulmamak....
Sürekli bilmeden düşünmek zarar vermeye başladı....
Farkındayım....
Artık her şey yolunda....
Önceden demostrasyonlar bile yetmiyordu anlamama....
Suskunluğun....
Evet sessiz çığlığının ardındaki suskunluğun....
Anlatmıştı bana....
Yalansız bir hayat istiyordun....
Her şey aleni olmalıydı....
Kendine sordukların cevaplanmalıydı....
Artık2....
Ertelediklerinde anlatılmalıydı....
Kelimelerin ucunu verip....
Devamları neden içinde kalsın ki...?
Konuşmak ister misin...?
:)

İçimdeki....

2006-10-05T09:34:00.000-07:00

Oturduğum yerde oturamıyorum....
Her an bir şey olabilecekmiş korkusu....
*
Bu gün son gün gibi....
Müebbetle parmaklıklar arkasına götürülecekmiş gibi....
Güzel olduğunu bildiğim her şeyi geride bırakacakmış gibi....
Görmek istediklerini düşünemeyecek....
Gördüklerinide göremiyecekmiş gibi....
*
Bir şeylerin bitişinin korkusu bu....
Hayatın verdiği hazdan, uzak kalma korkusu bu....
Zevkle yapabildiklerinden, engelleneceğin korkusu bu....
Sevdiğinin kokusunu, duyamayacak olmanın korkusu bu....
Konuşman gerekenlerle, konuşamayacak olmanın korkusu bu....
*
Bu....
Hayata duyacağım özlemin korkusu....
*
Görememek....
Konuşamamak....
Hissedememek....
Koklayamamak....
İstediklerini duyamamak....
*
Bilenler anlar....
Kısacası....
Ölmek....

El' im....

2006-10-04T11:01:00.000-07:00

Her şey üst üste gelmedi mi...?
***
Çığlıkların neden...?
Neyden kurtulmaya çalışıyorsun...?
İçinden atmak istediğin zehir ne...?
Yada seni engelleyen...?
Düşündükçe çıkamadığının farkındayım....
Fark yok aslında....
Yaşanılanlar aynı....
Sözler saklı....
Çıkaramıyoruz içimizdeki birkaç cümleyi....
Paylaşamıyoruz hayatlarımızı....
Oysa paylaşacak o kadar çok şey var ki....
***
Bakıyorum sessiz çığlığının acısını hissettiren resmine....
Nedenli acılar vuruyor yüreğine görüyorum....
Sebebini bireysel görüp suçlanıyorum....
İstediklerimizin olmazlığı bizi korkutan....
Denemeden pes ediyoruz....
Hayat bu şekilde yürümez diyoruz....
Hayata pes ettikçe üzerimize geliyor fark ediyoruz....
Yıldırmaya başlıyor beklentiler....
Baş kaldırma zamanı geldi....
Çığlıklar son bulmalı....
Duymasam da acısı içimde....
Sus artık....

Mutsuzlar çetesi / Suskunluğun getirisi....

2006-09-25T06:13:00.000-07:00

İhtiyaç duyduklarım var içimde....
Ulaşamayacağımı sandığım....
En olmaz gelenide sensin....

Nedensin...?
Düşüncelerimde....

Çıkmak istediğim tutsaklıklarım var, tutsaklık mı yoksa saplantı mı...?
Belki de her ikisisin....
Delili bulunamamış bir cinayetsin, beynimde işlenen....
Soruşturmalar ve göz altına almalar, sonuç vermedi kalbimde....

Faili meçhullere bir tanesi daha eklenecek gibi....
Atlatıla bilinecek mi acaba bu meçhuliyet...?
Atlatılamayan faili meçhullerden sonra....

Buda yerini alacak mı yoksa...?
Arşiv formatına girememiş iyiliklerin arasında....

Belki de belgesizlik olarak kalır....
Her ne olacaksa iz bırakır....

Mavi gülüşü unutulamaz ancak....
Her zaman hatırlanacak....

Değiştirilebilir aslında....
Paylaşabildiklerimiz çok olsa....
İnanç yüzdelerimiz artsa....
Değişir, olmazlığı tutan olanaksızlıklar....

Konuşmak daha sonra, nedenleriyle çeliştiklerimizi....
Varmak seninle sonuç(lar)a....
Tanımak içsel kişileri....

Bir gün karşılaşsak....
Hiç ayrılmamışçasına sarılsak birbirimize....
Yıllardır bir aradayız da, kısa bir süre görüşememiş gibi....

Öpüşsek....
Yıllardır bir arada olduğumuzu düşündürten hasretle....
İlk öpüşmelerimizin sıcaklığıyla....

Şehri dolaşsak umarsızca....
Elin elime değse, tutuverse elim....
Avuçlarımız terlese....
Parmaklarımızla oynasak....

Güzergahta olmayan bir durakta otobüs beklesek....
Şehrin azizleri geçse....
Ardından Mont Gomery Brogn ateş istese....
Yanımızda beklese....
Bir otobüs gelse ters yönden....
Naturel İvera inse....
Hiç ayrılmamışçasına sarılsalar....

Birbirimize baksak....
Göz bebeklerimizin değişkenliğine....
Kalkıp otobüse binsek....
Ön koltukta oturan Yuri arkasını dönse....
-Şu anda dünyada dolaşımda 550 milyon ateşli silah var.
Bu gezegendeki her 10 kişiden 1’inde silah olduğu anlamına gelir.
Şimdi sorulması gereken kalan 9’u nasıl silahlandıracağız...?-
Dese....
Bir silah verse....
Anlamadan ateşlense....
Sesin kesilse....
Ölsen sen....
....
Ben...?

Manyaklık....

2006-09-16T11:55:00.000-07:00

Onun adı başka bir şey bence...
Yaşamla alakası yok bu işin....
Yada tekil ilişki yaşayamamakla....
Yapılan ahlaki değer dışı hareket....
Kılıfı ise hazır elbet....
Bencilsin, kendinden başkasını sevemiyorsun....
Yalan....
Bu çok büyük bir yalan....
İstediğin bu olmasa, bu şekilde olmaz....
Alışmışsın sen....
Yalnız ve her gün değişken, bir hayata....
Bu gün bir avukat....
Yarın durakta rastladığın bir öğretmen....
Bir sonraki gün bir müşterin....
Bir sonraki gün....
Ve bir sonraki gün daha....
Hayatın hep bir sonraki insanlara yönelik....
Kim oldukları ve neden yanında oldukları önemli olmayan insanlar....
Amaçları belli....
İstekler ve arzular belli....
Simbiyotik geceler....
Sonra....
Ayrı yollar....
Buna kılıf aranmaz bence....
Yapılan alenen ortada....
Kaybolmuşsun sen bacaklarının arasında....
Hayatın zevkten ibaret....
Sürekli değiştiriyorsun gecelerindeki kişilikleri....
Bunun nedeni bir öncekini yada daha öncekileri hatırlamak istememen....
Bir geceni kişisiz/kişiliksiz geçirirsen....
Geçmişte kayboluyorsun....
Seni oyalayacak bir şey olmayınca geceleri....
Hayatındaki ezik noktaları görüyorsun....
Sonra kişisiz olmaz diyorsun....
Bir nevi bağımlısın....
Bu bağımlılık seni alı koyuyor....
Kendi yolunun inşasından....
Anı yaşamak saçmalığına tutulmuşsun....
Anı yaşa ama bu şekilde değil....
An seni yaşamasın....

İlk'e

2006-09-07T06:41:00.000-07:00

Geceleri karıştırır oldum....
Unutulmaz denilen geceler,
Başka bir unutulmaz gecede hatırlanamıyordu....
Siliyordu birileri gecelerimi....
*
Hatırlatma notu olarak,
Sesin kalıyordu gecelerimden....
Hatırlamak için sürekli başa sarıyordu sesini,
Az sonra ölecek olan beyin hücrelerim....
*
Sonra ışığı buluyorum sesinle,
Ruhumda bir rahatlama inlemesi,
Ve anlıyorum silinmeyen sesinin,
Gecelerimi unutulmaz yapan olduğunu....

Pis-lik-ler....

2006-09-02T06:35:00.000-07:00

Herif ne kadar samimi değil mi…?
''Tanrım yağmur yağdır yeryüzünde pislik çok'' derken....

Yağmurla temizlenecek kadar az mıydı...?

Olanlar, yaşananlar saf su ile temizlenebilecek miydi...?

vvvVvvv
vvVvv
vVv
V
Eski zamanlar geldi aklıma....
Bir hayat kadınına aşık olan jön zamanları....
Hamama götürülürdü kadın....
Neden arınması beklenirse...?
Değişen ne oluyordu acaba oradan çıkılınca...?
Her şeyden arınılıyor muydu...?
İçi de temizleniyor muydu...?
Düşünceleri de...?
Yoksa jön kandırılıyor muydu...?
Siyah beyaz şeritlerde....
Yağmurun yetmeyeceği bir gerçek....
Pislik o kadar çok ki içimize işlemiş....
Düşüncelerimizi karartmış....
Yağmur duasına değil....
Düşüncelerin aydınlığına çıkalım....
Açılsın gözler....
vvvVvvv
vvVvv
vVv
V
Çocukluğum geldi aklıma....
Yırtık elbiselerimi annem yamardı....
Bende giymek istemezdim....
Yenilerini alalım derdim, ekonomiden bir haber....
Hep aynı cevabı alırdım....
Yırtık yada yamalı olması önemli değil....
Temiz olması önemli olan....
*
Şimdi insanlara bakıyorum....
Tertemiz giyimli....
Boyalı ayakkabılı....
Süslü püslü insanlar....
Sonra tanıyorum insanları....
Görüyorum görüntü ve düşüncedeki tezatlıkları...
Dış görünüşlerini değiştirmişler....
Temizlenmişler....
Ancak içleri....
İçleri hala aynı....
Pis....
vvvVvvv
vvVvv
vVv
V
Aşklarım geldi aklıma....
Yağmurun kurtaramayacağı aşklarım....
Ne hamam nede yağmur...
Islah edilemeyecekler geldi aklıma....
Düşüncelerimi avuçlarına veremezdim ki....
Yetmiyordu ki kelimeler....
Olması gerekenleri anlatmaktan....
İçlerini temizlemeye çalışmaktan....
Düşüncelerim kararır oldu....
Karardıkça hak verdim....
Karardıkça anladım....
*
Düşünceleri kara insanlar....
Benden önce karşılaşmış onlarla....
Onlarda sorgulamış ilk başlarda....
Yetmeyince kelimeleri....
Onlarda kirlenmiş....
Temizlenemeyeceklerini kabullenip....
Devam etmişler kirletmeye....
Pisliğin neresinden dönersek temizlik diyememişler....
vvvVvvv
vvVvv
vVv
V
Hayatım geldi aklıma....
Pislikten döndükten sonraki....
Şimdiki....

Nöron koğuşu....

2006-08-31T05:00:00.000-07:00

Göz bebeklerim gözlerimin kahveliğini saklar oldu yine....
Olması gereken en son şey bu, bu günlerde....
Engel olamıyorum kendime....
Sürekli göz bebeklerimi büyütme isteği....
Gerçekleri görememenin korkusu benliğimde....
Bak yine oldu işte....
Sanki kimyasal bir maddeyle uyarılmış gibiyim....
Etkisi bütün vücudumda....
Beynimi durduramıyorum....
Sanki bu güne kadar hiç çalışmamış....
Bu gün çalışası tutmuş....
Her şeyi bir çırpıda halletmek için fazla mesai yapıyor....
O konudan bu konuya....
Bazen ne yaptığımı bile unutuyorum....
Kendimi oturmuş düşünüyor buluyorum....
Sürekli hayatıma dair komplo teorileri....
Geleceğe dönük plan çalışmaları....
Tamam diyorum....
Tamam işte olması gereken bu....
Rahatlıyorum....
....
...
..
.
Saati bile bulmuyor bu rahatlama....
Düşüyor yine aklıma....
Uzakta olmanın verdiği çaresizlikle....
Gecenin bilmem kaç buçuğunda beynim iş başı yapıyor....

Şeffaf Sokut....

2006-08-28T06:15:00.000-07:00

Anlatmak gerekli her şeyi her zaman....
İçine atmakta değil kusmakta bul çareyi....
Bilsinler mideni bulandıranları....
Bulantıya gerek olmaya bilir, dinle ayırdına var....
Gerçeği öğren....
Neydi, ne olmalıydı...?
Bildiğin doğruları savun, ancak açık ol doğrularının yanlışlığına....
Farkına var bazı şeylerin....
Çık krek komasından....
Çık ki açılsın gözün....
Olması gerekenleri sorgula,
Sırala,
Uygula,
Yaşa....
Kalma hayatın bir kenarında....
Bildiklerinle zor yaşıyorsun, üzerine koymaya devam edersen yaşayamayacaksın....
Boşaltma zamanın geldi....
Akıtmalısın içindeki zehri....
Zehir mi yoksa sen mi öyle hissediyorum farkmazlıktan çıkmalısın....
Anlamalısın gerçekleri....
Kafandaki nedenleri çünkülerle başlayarak öldürmelisin....
Neden kalmamalı içimde....
Bütün nedenler çözülmeli....
Kafanda en son içinden çıkamadığın ve neden dediğin olayı bulamasaydın bu kusman gerektiğine ne zaman ayıkacaktın...?
Bilmiyorsun....
Bardak taşmıştı, artık bir şeylerin değişmesini istiyordun....
Güvenilir, inanılır birisi olmak istiyordun....
Yaptığın hiçbir şey yokken yanlış anlaşılmak tak etti kafana....
Bunları hak ettin mi bilmiyorsun....
Yada neyi hak etmediğini bilmiyorsun....
Çıkamaz oldun içinden hiçbir pozisyonun....
Sürekli yeni insanlar farklı hayatlar taşıyamaz oldun artık....
Ne hayatlar var ne hayat yaşıyorsun....
Halinden mükemmel derecede memnunsun ama yaşananlar....
Yaşananlar neden sana aykırı geliyor...?
Dengeyi iyi kuramazsan ne olacak...?
Bazı gereksizlikleri gerekli görüp dengeni bozmamak için neden bu kadar kasılıyorsun...?
Olması gerekenler yaptıkların mı yoksa tersi mi...?
Neden karşındakine kötü davrandığın düşünülüyor...?
Neden seni anlamak istemiyorlar...?
İçindeki korkuyu neden anlamıyorlar...?
Onlar içinde çok zor mu acaba...?
Kime nasıl yaklaşacağını kestiremez oldun....
İstemediğin bir hayatı yaşadığını düşünüyorsun....
Seni anlayan birisiyle kafa kafaya verip yaşamak varken....
Seni istemediğin kişilere yönelten ne...?
Bunun bir ortak yolu yok mu...?
Yardıma mı ihtiyacın var...?
Yoksa hasta mısın...?
Sanmıyorum hasta olduğunu sadece senin açından düşünemiyorlar....
Bunun farkındasın....
Anlatsan gördüklerini, yaşadıklarını....
Anlayacaklar seni, bakacaklar senin açından....
Bak yine kusmaya geldin içindekileri....
Kusma zamanın gelmiş kesinlikle....
Anlatmalısın bildiklerini....
En azından bir kişi senim tarafından bakabilmeli yaşadıklarına....
Anlamalı seni....
Yargılamamalı....
Anlayış....
Evet anlayış....
Problem olduğunu hissedip dinlemeyi bilmeli....
Sonra yol göstermeli....
Yardım etmeli....
Bak bir çevrene sana kim yaklaşacak bu şekilde....
...?
..?
.?
?
Yok değil mi...?
Sana yardım edebilecek, bazen senin bile anlamakta zorlandıklarını anlayacak birisi....
Var aslında....
Uzakta da olsa var....
Sorgulamayan, kurcalamayan....
Dinlemeyi ve kabullenmeyi bilen....
Sana feda edecekleri olan....
Sana hayatı tekrar sevdirecek olan....
Sana acımayı öğretecek olan....
Sana vicdan nedir gösterecek olan....
Sana sevgi nedir hissettirecek olan....
İstiyorsan....
Var....

Kobay....

2006-08-19T05:25:00.000-07:00

Ansiklopedilerde rastlanır....
Ve hemen es geçilir....
Oysa bu kelimedir, kırık-dökük, bölük-pörçük bir ömrü muazzam bir şüpheye dönüştüren....

*

Küçük yapılı, tombul gövdeli, kuyruksuz uzunlukları 25-30 santimetre kadar, bacakları kısa....
Güney Amerika’ya özgü 13 memeli türün ortak adı....
Kobay....
Ömrü bilimsel amaçlara amade bir deney hayvanı....
Kendi kazdıkları tünellerde topluluk halinde yaşayan....
Ya biz...!

*

Bir deney tüpünün içerisinde olmadığımızı, gözlemlenmediğimizi, türlü ilaçlara maruz bırakılmadığımızı, arada sırada deneyi hızlandırmak için aramıza birkaç deli yada dahi gönderilmediğini, içimizden bazılarının bu deneyi fark eder etmez ölüm denen yolla aramızdan alınıp bir başka fanusa konmadığını....
Kim....
Nasıl....
Nereden....
?

*

Mesela orta okulun ilk sıralarında başlar çoğunluk....
Yer laboratuar....
Öğrencilerin elinde konserveden bozma birer kavanoz, birer avuç saman, ot parçacıkları....
Yarısı su dolu kavanozlara atılan ‘’ders materyali saman‘’ ile başlayan deney heyecanı her bir öğrencide....
Ağzı sımsıkı kapalı kavanozlar terk edilir laboratuarda....
Başka derslere geçilir....
Akıllar kavanozlara yaver....
İlk hafta sonu birer damla su kavanozlardan ve lam ile lamelin arasında kıpırdaşan şeyler, mikroskobun tek gözünden görülebilen....

*

Yer aynı laboratuar....
Beyaz önlüklü bir adam, masa üzerinde kıvrım kıvrım bir solucan....
Kırt diye, cıyk diye kesiliverir ortadan ikiye....
Bir ses: kendini tamamlayacaktır merak etmeyin!

*

Yer bir cadde....
Bir grup çırılçıplak insan....
Bir iki pankart....
Yüksek sesler: kürke hayır, kendinizi kobay yapın....

*

Sahi, kendi hayatlarımız mı...?

‘’İçerisinde yer çekimi kanununun hakim olmadığı bir balonun içindeyiz....
O ve ben....
Bu havasız boşluk içerisinde bizler rahatça nefes alabilmekte ve ağır devinimlerle de olsa hareket edebilmekteyiz....
Bazı anlar kafalarımız bedenlerimizin altında böylece kala kalıp boyunlarımız tutulduğundan, birbirimize doğru kuvvetlice üfleyerek hareket etmeye çabalıyor, çoğu zaman yanılıyoruz....
Balonun iç hacminin her santimetre küpünde yer kaplayıp, şekilden şekle giriyoruz....
En çok aşağıya düşüşler canımızı sıkıyor, diyorum, çünkü ortağımın yüzü de sanırsam galiba her halde yanılmıyorsam tıpkı benimkisi gibi geriliyor, kasılıyor derileri neredeyse kopacak gibi görünüyor....
Arada sırada balonun keşfedemediğimiz bir bölgesinden gelen kuvvetli bir esinti tek mutluluk kaynağımız oluyor....
Çokluk bir birimize yaklaşmamızı sağlıyor, hemen hızla el ele tutuşup, bedenlerimizi sırayla, ellerimizle oluşturduğumuz halkanın içerisinden geçirmece-bakıvermece oyunu oynuyoruz....
Bazen de kendimizi esintiye bırakıp çarpışmayı bekliyoruz....
Yaşamın bu olduğunu sanıyoruz....
Öyle söylüyorlar....
Bu ve benzeri bir çok balon olduğunu, içlerinde benzerlerimizin olduğunu....‘’

*

Bir an kendi hayatımızı bir kobay gibi yatırsak mesela bir masa üzerine, yakın plan, yada lam ile lamel arasına bir damla damlatsak biz’den....
Yarsak, incelesek, bölsek sahi tekrar tamamlayabilir miyiz...!
?
*

Bize hayat diye dayatılan her şey bir kobaya biçilen kaderde sayılmaz mı biraz....
Biz kendimizi kobay olarak görmesek bile (toplumsal bir varlık olduğumuz için mi ne) bir anlamda başkalarının etkisinde değimliyiz acaba....
Kim kobay....
Seçen mi....
Seçilen mi....
Yoksa kendini tüm bunların dışında tutmaya çalışanlar mı.
?

*

Aynı kobay ilişkisi aşkta ve sevgide de yok mudur....
Bazen seven, bazen de sevilen kobay durumuna düşmüyor mu....
Kimi zaman bilinçli kimi zaman bilinçsiz olsa da....
?
*

İnsanın düşünen varlık olması da kobay durumuna düşmesini engellemiyor galiba....
Hiroşima ve auschwitz kampında yüz binlerce sivil bir çeşit savaş ve iktidar deneyine kurban edilmedi mi sanki....
?
*

Galiba kobaydan tek farkımız, yaşadığımız olaylardan bir nebze de olsa tecrübe edinebilmemiz....
Anılarımızın olması....
Tosladığımız duvara bir daha toslamamayı öğrenebilmemiz ve eğer bir labirentte isek peynirin nerede olduğunu, olması gerektiğini tecrübelerimizle bulabilmemiz olsa gerek sanırsam, galiba, her halde, yanılmıyorsam....

*

Okullarda, evlerde, iş yerlerinde, insan olan her yerde karşılıklı denenmiyor muyuz...?
Ama öyle ama böyle....

*

İntihar vak’aları deney safhalarına, sonuçlarına, katlanamayanlar olabilir mi acaba...?

*

Resmi kayıtlarda kayıtlıyız hepimiz....
Birer damala mürekkep ile kodlanmış birkaç işaret....
Sadece birer isim....
Düşük bile olsa istatistiklerdeki yerimizi alıyoruz....
Galiba deney bitmek üzere....
Son olarak kendi işlerini de bize yaptırıyorlar....
Yani şu kayıt işlerini....
Hindistan’dan getirilen şu çıkmaz boya hepimizde iki nokta iki göz gibi....

***

(Kolera)Sevenin var senin suç üstü şehzadem nesin sen cevap ver mahrem ücra yerlere düştük ayıp merhem bendim en asil tek kişilik harem düşlere melodi en güzel düet suretin silindi kaldı siluet uykum yok yatağım soğuk küvet.... ....

Aşk Teorileri, Aşk Türleri V.S....

2006-08-15T07:35:00.000-07:00

Aşkı uzaylılar getirdi teorisi;
Bu teorinin sahiplerini, ''Atatürk'te uzaylıydı, İnönü bir meteor parçasıydı, Ufolar cüzdanımı çaldı'' gibi ilginç teorilerden tanırsınız. Kola içirilen bir bebeğin geğirmesinden bile uzaylıları sorumlu tutan bu götlekler, aşkında bir uzaylı marifeti olduğunu iddia ederler. Teoriye göre, olay günümüzden 3000 yıl kadar önce, uzaylıların dünya atmosferine ellerini, antenlerini sallaya sallaya girip çıktıkları bir dönemde olmuştu. Bir grup uzaylı serseri sırf eğlence olsun diye, yalnız yakaladıkları İnkalı bir gencin kafasına yukarıdan buz parçaları yapıştırıp tüyerler. İnkilap (zavallı iknalı genç) daha sonra, kendisini baygın halde bulup, evine götüren inbe'ye (iknalı efemine) evlenme teklif eder. Çünkü çarpmanın şiddeti ve buzun soğukluğu nedeniyle akli dengesini yitirmiştir. Erimiş olması nedeniyle İnbe bu ani ilginin salak bir buz parçasından kaynaklandığını anlayamaz ve evlenirler. Uzaylı serseriler canları sıkıldıkça aynı boku başka İnkalılar'a da yaparlar ve sonunda aşk bir İnka geleneği olup çıkar. Zaten adını da İnka dilinde ''Ağh!'' demek olan ''Aşk'' kelimesinden almıştır.

Aşkı da Çinliler icad etti teorisi;
Bir başka teorisyen grubu vardır ki onlar götleklerden bin beterdir. Neyi sorarsanız sorun, mutlaka ''Çinliler icad etti'' derler. Pusulayı Çinliler icad etti, barutu Çinliler icad etti, kulak temizleme çubuğunu Çinliler icad etti, rus ruletini (-ki artık adı üzerinde yani) Çinliler icad etti ve daha neler neler. Saati bile sorsanız ''Çin'i beş geçiyor'' gibi bir cevap alabilirsiniz yani. Hah hah hah! Tabi bu işin şakası. Efendim teoriye göre, aşkı Çinliler icad etmiş ve Avrupalı misyonerler onlardan öğrenip bu müthiş icadı sahiplenmişler. Yani vakti zamanında Çinliler avrupadan gelen Avrupalı rahiplere vermese, biz bu gün Alman Pornosu, Fransız Usulü Öpüşme ve İtalyan Salatası nedir bilmeyecektik. Bu arada misyonerlerin Hıristiyanlığı Çinde niye yayamadıkları da anlaşılıyor. Çelimsizler diye sen herifleri yakalayıp yakalayıp çüküne takarsan, tabi ki inadına Budist kalırlar. Yok aga hakikatten dinde zorlama olmuyor.

Aşk diye bir şey yok ki teorisi;
Sevgilisi tarafından feci şekilde terk edilen ve mantık budalası haline gelen Hollandalı bir bilim adamının ileri sürdüğü bu teori, sevgilisi tarafından terk edilen diğer zavallılar arasında büyük rağbet görmüş ve kısa sürede en çok kabul gören aşk teorisi haline gelmiştir. Hollandalı yavşak daha sonraları yeni birini bulup, Yok be, Aşk harbiden var be abi teorisi'ni ileri sürmüşse de, arabasına binerken uğradığı bir taşlı saldırıyla yüz güzelliğini ve akademik kariyerini tamamen kaybetmiştir. Tabi bu arada hemen belirtelim insanlar sadece diğer insanlara aşık olmazlar. Bu dünya yüzünde 200'e yakın aşk türünün yaşadığı tahmin edilmektedir. Bunlardan en eski ve en yaygın olanları üzerinde kısaca duralım.

Narsizm; Çevresinde kendisine layık kimseyi bulamayan zeki, çevik ve ahlaklı kişilikler (-e artık böylesine kişi denemez di mi ama) arasında görülen köklü ve yaygın bir aşk türüdür. Bir bahar akşamı dişinizi fırçalamak için banyoya girer ve aynada onu görürsünüz. O gözler, o kaşlar, diş fırçasının o erotik hareketleri. İçinizi hoş bir ürperti kaplamıştır. İlk başta bunu diş macunu yutmanıza bağlarsınız ancak aynı ürpertiyi, o'nu yatak odasının aynasında gördüğünüzde hissedersiniz. Üzerinde o iğrenç sliple size bakmakta ve gülümsemektedir. Her neyse olan olur. Kendinizi o'nun kollarına bırakırsınız o da kendini sizin kollarınıza bırakmıştır fakat hemen uyarayım, arkasına geçmeye veya boynundan falan öpmeye kalkarsanız çıldırabilirsiniz.

Tanrı aşkı; Dindar narsistler (Dandini) arasında görülen bir çeşit hastalıktır. İlişkinin ilerleyen aşamalarında kendini biraz fazla sıradan gören Narsist, daha ulu, daha güzel, daha rahman ve rahim birini aramaya başlar. Ve bir miktar yüksekte böyle birinin var olduğu yolunda duyumlar alıp, aynen peşine düşer. Evet, o artık bir Dandinidir. Bu uzun ve iç bayıcı bir arayış sonunda Dandini aradığını bulur mu bulmaz mı orasını bilemem ama eğer bulursa Narsist'ler için yaptığım uyarı onun için çok daha büyük önem taşımaktadır. Şol cennetin ırmakları falan derken yamulup kalırsınız haberiniz olsun.

Vatan aşkı; Kanada'da Avustralya'da Havai'de Kanarya adaları'nda vatanına aşık bir yığın insan olması pekte garip değil tabi. O vatanlara bende aşık olurum yani ne var. Burada anormal olan Umman ve Cibuti gibi yerlerdekilerin durumu. Hatta bazı Etiyopyalı 'ların (Etobur) vatan aşkı yüzünden yemeden içmeden falan kesildiğini duydum, çok şaşırdım. Ulan aşık olacak başka vatan bulamadın mı enayi?!. Neyse. Gönül bu tabi, ota da konar, Ortadoğu'ya da konar.

Meslek aşkı; Daha çok Cumhurbaşkanlarında, fabrikatörlerde ve Dolar milyonerlerinde rastlanan bir aşk türüdür. Aynı durumda ki postacı ve muhasebecilere ise dangalak denir. Bir gün tanışırsak, size Doğa Aşkı, Sinema Aşkı ve Elbise Aşkısı gibi diğer aşk türlerinden de bahsederim. Ama şimdi, bir başkasına aşık olmaya hevesli veya aşık olup olmadığını anlamaya çalışan genç arkadaşlarımız için bir takım pratik bilgiler vermek istiyorum.

Aşık olmak için gerekli malzemeler;
Burnunuzdan fışkıracak kılların görünmemesini sağlayacak loşlukta bir ortam, sözleri dikkatinizi dağıtmayacak hoş bir müzik (Örneğin, Onuncu Yıl Marşında bunu asla başaramazsınız), belki biraz alkol (Hayır efendim kolonya olmaz), ve bir kişi daha ( Karşı cinsten olması tercih edilir ama yinede siz bilirsiniz, kıç sizin).

Zamanlama;
Yukarıdaki malzemeyi bir kaba koyup bahar olmasını beklemenizde büyük yarar var. Tabi kızı o kadar uzun süre oyalamanın da bir yolunu bulmanız gerekecek. Artık fıkra mı anlatırsınız, dilini biliyormuş gibi mi yaparsınız, yoksa ''Çişimi etçem, gelecem'' deyip bir süre ortadan mı kaybolursunuz orasını bilemem.

Aşkın belirtileri;
Heyecanlanma en önemli aşk belirtisidir. Mum ışığında bakışırken ani bir sara krizi geçirmesi bile sizi garip bir şekilde heyecanlandırır. Pencere pervazında öpüşürken de içinizi aynı garip heyecan kaplar. Sonra ikinizden birisi dengesini kaybeder ve mecburen el ele tutuşursunuz. İşte o da aynı heyecandır; aşk heyecanı. Her zaman ve her yerde O'na bakma isteği ve tabi ki ona bakıcam derken gaipten gelen çığlıklar ve çatırtılar da önemli aşık olma belirtileridir. Demek ki ne yapmak gerekiyormuş? Araba kullanırken O'na bakmamak gerekiyormuş değil mi arkadaşlar.

Aşk aksesuarları;
Aşkı simgeleyen organımız kalptir. Bildiğiniz gibi böbreklerimiz cesareti, koltuk altlarımız bağımsızlığı ve ensemiz de anne sevgisini simgeliyordu. Her neyse, aşık olunca kalp şeklindeki aksesuarlara ilgi duymamız gerekiyor işte. Kalp şeklinde takılar, hediye paketleri, tost ekmekleri, tabutlar. Kısacası aşık olup alış verişe çıkmak kadar büyük andavallık olamaz yani.

Mola....

2006-08-07T13:44:00.000-07:00

Hep düşünmüşümdür....
Bir insan nasıl söyler bu sözü....
''İçimde ölen birisi var''....
Ne hissetti acaba diyerek kaç gece geçirdim bilinmez....
Şimdilerde anlıyorum hissettiklerini....
Yaşamadan bilinemezmiş....
Yaşadım ve bildim artık....
Artık, içimde ölen birisi vardı....
O öldükçe bende ölüyorum farkındayım....
Ölmesin, yeşersin umutlarım diye çok uğraştım....
Sonra onun ölmeye niyetli olduğunu görünce....
Bende saldım kendimi....
İstediği buysa....
İstediği ölmekse....
Ölmeliydi....
Hiç istemesemde....
....
Kaç gün dayanabilirim bilmiyorum....
Buraya saçmalamadan, manasız yorumlar yapmadan kaç gece geçirebilirim...?
1....
2...
3....
Belki daha fazla....
Belkide 1'de kalır....
Deneyeceğim....
Selametle kalın....

Gelecek olan gerçek bir gün....

2006-07-28T11:11:00.000-07:00

Anlaşılamamak yada anlatamamak....
Bir hatamıdır kararsız kalmak...?
Kararsızlık rahatsızlık verir....
Rahatsızlığı kararsız bilir....
Karar ver artık diretmeleri rahatsızlığı artırır....
Karar alınır....
Karar, kararsızlıktır....
Dağınık kalsın istersiniz....
Karmaşaları sonuca bağlamak istemezsiniz....
Zamanada bırakmazsınız....
Ne olacağını bilemezsiniz....
Bilmekte istemezsiniz....
Canı sağ olsun dersiniz....
Yolu açık olsun dersiniz....
Gidişini izlersiniz....
Her zaman yanınızda olacağını bilirsiniz....
Sevgiyle uğurlarsınız....
Ama asla kopamazsınız....
Sorgulamadan beklersiniz....
Hayatınızı yaşarsınız....
Hayatını yaşar....
Zamanı gelir....
Yollar tekrar kesişir....

Bu duyguları sorgulasakta mı yorumlasak sorgulamasakta mı yorumlasak....

2006-07-27T13:00:00.000-07:00

Belki ilerde olacaktı bunu bilemezdim....
Düşünmeden uzatmaya çalışıyordum sürekli....
Sürekli uzun sürmesi isteği değiştiriyordu hayatım da bir şeyleri....
Sonra....
İlk bir kaç adımdan sonra uzatmaya çalıştığınızın bitmesi....
Dediğim gibi belki ilerde olacaktı....
Ama bu kadar erken olması....
İnandıklarımın inanılmaması gerekenler olduğunu gösterir gibi oldu bana....
Bu mudur yani...?
Dürüstlük, doğruluk ve hissettirilicek derecede önemsemenin karşılığı....
Hep böyle midir yoksa ben mi ilk yaşıyorum...?
Yaşanmış örneği var mıdır...?
Yaşanılmış mıdır...?
Yaşanılabiliritesi, düşüncelerde olanağan üstü hal yaratacak kadar çok mu...?
Yoksa bende mi bu etkiyi yaptı...?
Yoksa....
...
..
.

Denemeden bilebilirmiyiz...? / Ağlamak zamanı....

2006-07-17T03:30:00.000-07:00

01:37
Denemeden bilebilecek miyiz...?
Belki de sen haklısın....
Beklide olmayacak duaya amin diyoruz....
Öyle olsa da, o öyle güzel bir dua ki....
Anlatabileceklerimin çok ötesinde....
Geçmişte arayıp ta bulamadıklarımızı bulmanın heyecanı var elbet....
Ne olacağını pek düşünmeden koşuşturuyoruz....
Düşündüğümüzde olmazlar görünüyor gözümüze....
Korkulara kapılıp sonluyoruz heyecanımızı....
Deymez mi acaba...?
Aradıklarımızı bulmuşken yaşamayı denesek....
Olmaz mı acaba...?
Hata mı yapmış oluruz...?
Bir kerede kendimizi düşünsek....
Bu zaman kadar yapmadığımız bencilliklerimizi şimdi yapsak....
Zararımız ne kadar olacak...?
Ezilmiş, üzülmüş, yıpranmış kalplerimize ne kadar daha yük binecek...?
Onca şeyi kaldırabilen ezik kalplerimiz....
Sonu hüsranda olsa yaşanacak bir kaç güzel anıyı taşıyamayacaklar mı...?
Denemeden yanılgıyı görebilecek miyiz...?
Deneyince kaybedeceklerimiz....
Denemden göz ardı edeceklerimizden çok mu...?
Kapatsak ne olacak bu defteri...?
Düşünmeyecek miyiz, acaba diye...?
Acaba nasıl olurdu...?
Olur muydu...?
Ne kadar güzel olurdu...?
Ne kadar yıpratabilirdi...?
Pişmanlık almayacak mı bu soruların yerini...?
Sonra keşke demeyecek miyiz...?
Keşke kapamasaydık....
Keşke amin deseydik....
Keşkeler keşkeleri kovalayacak....
Sonra ne olacak...?
Yıpranmış....
Ezilmiş....
Üzülmüş kalplerimizi daha da incitmemek için göze alıp yapmadıklarımız....
Düşündükçe yıpratmayacak mı...?
Düşündükçe içimizi parçalamayacak mı...?
İçinden çıkabilecek miyiz...?
Korkularımızdan kurtulabilecek miyiz...?
Kaçabilecek miyiz içimizdeki bizlerden????
....
....
11:36
Ağlamak zamanı....
Sesindeki titremeden denemeden bir şeylerin kararını aldığın belliydi....
Yinede yaşattıklarının değerini bilemezsin....
Kararların benim için hayır olmasa da verdiğin inancı silemezsin....
Anlayacağını düşünerek yola çıkmıştım seninle....
İçinden çıkamadığım hayatımı anlayacağın ümidiyle anlatmıştım....
Tutar dalım yokken karşıma almıştım tanıdık tanımadık her bir insanı....
Ne oldu, ne oldu da olmadı...?
Korkuların ağır mı bastı gece...?
Güvenemedin mi...?
Mevcut düzenin mi ağır bastı...?
Geçmişinde yeterince üzülmüştün....
Belliydi temkinli davranmandan....
Yeniden üzüleceğinden mi korktun...?
Seni üzeceğimi nasıl düşünebildin...?
Haklıydın elbette ki....
Süre gelen hayatın mı...?
Nereye varacağı belli olmayan şaibeli bir hayat mı...?Elbetteki geçmişin verdiği eziklik süre geleni seçtirecekti....
Setçinde....
Sorgulamıyorum seni asla....
Konuşmuştuk, sorgulanamazdı sevgi....
Ancak geride ve uzakta kalanların farkında mısın...?
Hüsran görmemek için hüsrana boğulanların farkında mıydın...?
Yinede seviliyordun....
Yinede sevileceksin....
Gerçekten ne istediğimi bulmama yardım ettiğin için sağ ol....
Her şey gönlünce olsun....
Her zaman bekleneceksin....
Sevgimle kal...!

Baş-lan-tı....

2006-07-16T09:18:00.000-07:00

Anlamsız gelebilir ama üşüdüğünde dişlerinin aniden sıkılması gibi bir şeydi....
Hayır üzerine hayır geliyordu ve bunu hayra yoruyordum....
Yoktu onun bir günahı....
Ya bende yada sendeydi....
Sorgulayamazdık sevgimizi....
Hiç bir adliye koridorunda bağırılmamış....
Hiç bir hakimin karşısına çıkmamış....
Hiç bir savcının acımasız bakışlarına maruz kalmamış....
Hatta kalbimden bile çıkamamış saf bir suçluydu o....
Günahı yoktu, sorgusu yoktu ama suçluydu....
Suçluydu çünkü; karşılığı yoktu....
Benzetme gerekirse çek gibiydi....
Yazılmış....
Zamanı gelmiş….
Ancak karşılıksız olan çek gibi....
Sonra ne oluyor....
O çek tutanak tutanak, hakim hakim geziyordu....
Karşılıksızlığın karşılığıydı bu elbetteki....
Bana göre yapılan israf....
Sana göre ise zor olan hayatını daha da zorlaştırmamak için geri teptiğin bir kalp krizi....
Diğer taraftan sana göre de israftı....
Gözünün görmediği ise bir aşkın itirafı sonucunda israfıydı....
Hayatı telveler arasında umut aramaya benzetiyordun....
Garip olduğunu ise kabullenemiyordun....
Ancak kabullenemesen de seviyordun....

Beraat....

2006-07-12T10:03:00.000-07:00

Neden kafamda ki sen beni bu saate kadar uyutmuyor...?
Neden sürekli senin hakkında konuşuyorum içimde ki bilgeyle...?
İlk aklıma gelen olamaz, bu olanların nedeni....
Seninde ilk aklına gelen değil tabi ki....
O zaman ne...?
Kafamda neden bu kadar soru işareti var...?
Benim sorunum ne...?
Yada sorun ne...?
Hep bu şekilde mi olur...?
İnsan bilmediği, tanımadığı ama sürekli düşündüğü bir şeye neden bu kadar takılır...?
Nesin sen...?
Neden varsın hayatımda...?
Hayatımda olmanın bir anlamı var mı...?
Söyleyebilir misin...?
Amaçsız eylem var mıdır...?
Varsa eylem midir...?
Yoksa amaç nedir...?
Bulamaz oldum işaretli sorularımın cevaplarını....
Hayata dair misin sende...?
Hayat mısın sen...?
Neden cevap bulamıyorum seninle alakadar sorularıma...?
Her insan bir hayattır bunu bilirim....
Her hayat kendi sorularına cevap veremez....
Bir başka hayat, neden benim hayatıma gelip hakkında sorular oluşturmama neden olup üstüne üstelik birde cevap vermez...?
Acaba benim hayatımda onun hayatına gidip hakkımda sorular oluşturmasına sebep olmuş mudur ve benim hayatım cevap vermiş midir...?
....
Her soru'nun, sorun'un bir çözümü vardır değil mi...?
Bunun olduğu gibi....
....
Yoksa benim sorularım cevapsız mı...?
Bunun olduğu gibi....

Gözlerim kördü, gördü....

2006-07-11T03:21:00.000-07:00

Kalmışım aynanın başında bak....
Ne düşünüyorsam bu kadar kendime bakarak...?
Her zaman ki gibi asık bıraktım yüzümü aynada....
Gözlerim her zamanki gibi arkada....
Korkum varmış arkamdan, gibi....
Sanki birisi gelip boğazıma sarılacakmış....
Arkama bakıyorum ki koruyayım kendimi....
Ama bunu düşünmekten aynanın karşısına neden geçtiğimi unutup kala kalıyorum orada....
Etrafımdaki ufak bir hareket ayıktırıyor beni aynaya.... Neden orada olduğumu düşünüp, bulup, uygulayıp ayrılıyorum oradan....
Sonra düşünüyorum arkamdan gelecek olanı....
Neden korkuyordum ben...?
Bana ne yapabilirlerdi yada ne yapmak isteyebilirlerdi...? Ben mafya babası mıyım arkamı kollayayım...?
Arkamdan düşman gelmez öyleyse....
Peki ne...?
Ne ulan beni bu kadar korkutan şey...?
Düşük seviyeli kalp krizi yaşamak üzereyim....
Bulmalıyım bu korkunun kaynağını....
Bulmalıyım ki üstesinden gelmeliyim....
....
....
....
O da ne...?
Arkamda bir an birisi var sandım....
Yuh yani muhabbete bak yaşadığıma bak....
Neden ince bir ürperti sardı beni...?
Neden tüylerim diken diken...?
Etrafımda neden bir yel esintisi var...?
O parlayarak dönen şey ne...?
Sen neden siyah pelerin giydin...?
Elindeki sopa mı...?
Yok yok baltaya benziyor...?
Tamam tamam tırpan o...?
Hasat zamanı değil ki ne işin var onunla...?
Dur dur onu boğazıma dayayıp dayayıp çekme....
O kadarda yukarı da kaldırma indirirken bir yerimizi kesersin....
....
Neden tüylerim indi...?
Diken diken olmasını istiyorum....
Neden başım aşağıya eğilmiş...?
Hafif esinti iyi gelmişti....
Neden durdun...?
Estirsene....
Neden bağrım yanıyor...?
Kafamı kaldırayım yüzüme essin....
....
Ananı sikim....
Azrailsin sen....
....
....
....
Ölüm arkadan mı gelir ki...?
Doğru tarafı kollamayı nereden bildim...?
....
Ben neden bunları yaşadım...?
....
....
Kim var arkamda...?
Benmişim....
İyide neden aynaya sırtımı dönmüşüm....
Ne zamandır buradayım...?
İyide bu sorular ne zaman bitecek...?
...?
..?
.?
?

Bayat mı hayat...?

2006-07-08T10:27:00.000-07:00

Hayatı iyi algıladığımı, nasıl yaşanması gerektiğini iyi bildiğimi sanıyorum....
Ama eksik bir şeyler vardı iç dünyamda....
Karşıma çıkanlar karar vermekte zorlanan insanlar oluyordu hep....
Bu da beni zorluyordu....
Kendime uygun hayatı ve sevgiliyi tanımlayabilirken yaşadıklarım çoğu zaman bunun tam tersi oluyordu....
Ve yaşadıklarımın ne anlama geldiğini düşündüm yeniden....
Hiç....
Sadece koskoca bir hiç....
Kendimi anlamaya çalıştım bir kez daha....
Uykusuz ve umutsuz geceler yaşadım....
Sevdiğim insanların kafaları net değildi....
Ama bir şeyin farkındayım, sevdiklerim hep ağlayan birileri....
Ağlıyorlardı....
Ağlayacaklardı....
Sevdiklerim veren birileri değildi....
Hep alıcıydı onlar....
Ve hırsla yerimden kalktım, olması gerekenlerin olmaması veya ertelenmesi yeter etmişti canıma....
Sırtıma bir hırka geçirdim ve attım kendimi karanlık soğuğa....
Yürüyor ve umut arıyordum....
Bir taraftan da sevilmeyi düşünüyordum....
Sevilmek...?
‘’Karşımdakiler dünyaya sevmek için değil sevilmek için gelmişler Allahım‘’ dedim, ancak kendimin duyabileceği bir sesle....
Sonra devam ettim içimden konuşmaya....
Tam 4 yıl yanlış yerlerde bulunmuştum ben....
Yanlış bir zamanda....
Yanlış bir oyunda....
Daha sonra her şeyimi vermeye çalıştım ama hiçbir şey alamadım....
Ve....
Kendimi kendimden uzak yerlerde buldum....
Eve döndüm....
Yaptığım tek şey olan düşünmeye devam ettim....
Düşün....
Düşün...
Düşün..
Düşün.
Gündüzleri çok yakınlardı bana, sanki uzatsam elimi tutabilecekmişim gibi....
Geceleri ise sanki hiç olmamışlar ve asla olmayacaklar gibi uzak....
Geceleri kesik kesik uyumamın nedeni beklide bu uzaklıktı....
Bir an önce sabah olsun onlara yakın olayım diye uyumaya çalışırken....
Birisi benim onlara yakın olmamı istemiyormuşcasına uykumu bölüyor....
Sabahlar olmuyor ki sevdiceklerim....
Ve böyle gecelerde teselliyi yine kendimde buluyordum....
Kendime kendim için yazdığım sihirli yazıyı okuyordum....
‘’Bu uykusuz gecelerin bir anlamı olmalı....
Ya bir ödül ya bir ceza ama bir anlam taşımalı....‘’
Bu sözler oluyordu içimdekileri bir nebze dindiren....
Zoraki de olsa sabah oluyordu....
Bir an önce hazırlanıp evden uzaklaşmak istiyorum....
Gözlerimin içi sanki sen gözlerimin içine bakıyormuşsun gibi parlıyor sabahları....
Seni görünce göz bebeklerimde anlamsız bir rahatlama ve huzur....
Sonra onların bana sergilemeye çalıştığı olmaz, olmaz senaryoları karşısında ne göz kalıyordu nede gözün feri....
Hayatım kararıyordu o anlarda....
Nereden nereye hesabı değişiyordu gözümün gördüğü....
Aslında daha kötü oluyordum....
Dudaklarım büzülüyor, ağlamaklı oluyorum ve uzaklaşıyorum düşüncelerinden....
Benim sana rengarenk doğrularla yaklaşmaya çalıştığım anlarda, bana bakmayan kara gözler gözlerini karartıyordu....
Tüm renklerim değişiyordu....
Şu anda yine büzüldü dudaklarım....
Onları güldürdüğüm gibi kendimi de güldürmeye çalışıyorum ama acı bir gülüş geliyor içimden....
Sonra topluyorum büzülmüş dudaklarımı....
Düşünmek istemiyorum....
Ders çalışmaya oturup buna benzer şeyleri yazıyorum....
Ve hala anlam veremiyorum....
Bir anlamı olmalı değil mi...?
Her zaman ki gibi bu sorumda cevapsız kalacak....
Ama olsun....
Ben hayatı vermediği cevaplar içinde seviyorum...!

Yaz'ı Yazmak....

2006-07-06T06:38:00.000-07:00

Evdeki çiçeklere bakıyorum da yaz gelmiş....
Ve ben farkında değilim....
O kadar dalgınım ki yıllar önce aldığım evin farklı yerlerinde kendine yer arayan çirkin kaktüsün şu güzelliğe dönüşmesini annemden dolayı fark ediyorum....Bir de kırmızı olan japon gülü var ben bunların ikisini bütün kış odamda baktım....
Birisi odun gövdeli ağaç gibi yaprakları bile güzel olmayan uzun çalımsı bir şey diğeri ise kaktüs işte dikenleri var ve yuvarlak yuvarlak dizilmişler yan yana çirkin ikiside kış boyunca....
Ben bunları odama aldım açtıkları görülmedi henüz ama ziraatçiyiz atılmasınlar hesabı.... Kışın onları odamda gören arkadaşlarım bile ne tutuyorsun bunları birisi ölmüş diğeride kaktüs zaten atsana, şu uzun olanın yaprağı bile kalmamış diyorlardı.... Bende inatla atmadım onları bilirim ki japon çiçeği yılda 2-3 kez açar ve açtığı çiçek bir gün sonra solar ama bir gün yaşamasına ragmen mükemmel bir çiçek açar ve bilirim ki kaktüs o dikenli yapısının arkasında çok güzel çiçekler taşır....Bu şuna benzer bir insanı iyi tanımazsınız sert, korkutucu gelir size ancak onun içindeki insanlığı yumuşaklığı bilmezsiniz.... Zamanla tanırsınız ve wayy be dersiniz ne adammış sert, ağır takılıyo ama ne iyi adammış ne yumuşak dersiniz.... Kaktüs de bunun gibi bütün kış dikenden ibaret ama açtığında da böyle oluyor işte bu bir nevi ödül, bütün kış ben onun dikenli çirkin yüzüne baktım ve yaz geldiğinde bana ve çevreme hediyesini sunuyor.... Japon çiçeğide öyle kış boyunca nelere maruz kaldı bu ağaç ne oğlum odandan atsana diyaloglarına maruz kaldı ve her seferinde ben teselli ettim onu kaç kere intiharın eşiğine geldi ama onunla konuşup onu ikna ettim yaşama....
Atmadım vaz geçmedim onlardan....Her bitkininde ruhu var bence onlar yaklaşımlarımnızı anlıyorlar hayvanlarda öyle...
Annem bir kişiye 40 kere mal dersen mal olurmuş derdi :) buna benziyor aynı siz bir çiçeğe sürekli ne kötü bişi derseniz sizin çiçeğe karşı olan negatif düşünceleriniz ve enerjiniz o çiçeği öldürür....
Ben bütün sene bu negatif enerjileri çiçeklerin üzerinden atmak için pozitif yaklaştım ve onlara bi nevi moral verdim...
Siz çok güzel çiçeklersiniz bir açmanızı görseler ne kadar sevecekler bilemezsiniz falan filan diyorum....
Kötü olan şu ki ikisininde açmış halini bende görmedim....
Sadece biliyorum açıyolar....
Japon ve kaktüs bu numaramı yediler ve yaşamaya devam ettiler....
Böyle geçti kış....
Havalar açmaya başlayınca pek eve uğramaz oldum....
Bir gün üstümü değiştirmeye eve geldiğimde annem çiçeklerin resmini çekmemi istedi o an şok oldum ikiside birbirinden güzeller....
Afalladım resmen....
Onları hayata bağladım ve beni ödüllendirdiler....
Acaba...?
Yoksa banamı öle geliyo....

Auhausa Noococymni....

2006-06-25T05:56:00.000-07:00

Olması gereken bumuydu acaba...?
Her şeyi unutmalımıydı insanlar...?
Benimle alakalı tüm her şeyi silebilirlermi düşüncelerinden, hayallerinden ve geçmişlerinden...?
Çok güzel zamanlardan sonra karşınızdaki insan size bütün olanları unutmanızı ve yaşananların hiç olmadığını düşünmenizi istese ne yaparsınız...?
Hatırlanmamak üzere görüşmemeyi istese ne yaparsınız...?
Size tek söylediği sen gittikten sonra bu nufus cüzdanını atacağım ve ortalıktan kaybolacağım olsa ne yaparsınız...?
Hatırlamamanızın mümkün olmadığı anlarınızın dolu olduğu bir insanı bu şekilde nasıl düşünebilirsiniz...?
Hayatında yapmak istediği şeyin bu olduğunu bilerek sevdiğiniz bir insanı bu şekilde nasıl bırakabilirsiniz...?
İstediği şeyin bu olduğunu düşündüğünüz için rahat bırakırsınız, seçimi bu dersiniz ama unutmazsınız....
Hayatınız akmaya devam eder normal bir şekilde, hep pozitif düşünürsünüz, ailesi biliyordur nerede olduğunu iyidir nede olsa sadece benimle görüşmüyor diye kendinizi rahatlatırsınız....
Ta ki...!
Bir tv kanalında ağlayan bir kadın görene kadar....
Kadın elinde sımsıkı tuttuğu bir resimdeki çocuğunu merak ediyor, yıllardır kayıp olan oğlunu arıyor....
İlginizi çekiyor ve izlemeye başlıyorsunuz sunucu bilenler görenler bize ulaşsınlar v.s derken resimi ekrana getiriyorlar ve yıkılıyorsunuz....
Ağlayamıyorsunuz, acı doruğa ulaştığında göz yaşı gelmezmiş ya o misal....
Yıllardır sadece sizle değil ailesiylede görüşmüyormuş....
Ölmüş olmadığını biliyorsunuz....
Ölmüş olamaz bunu yapmıyacağına söz vermişti sadece ortalıktan kaybolacaktı....
İçinizi korku kaplamıştır, bir şeyler yapmalıydınız ama hatırlatmamanız gerekiyor kendizi....
Çektiğiniz son mesajda unutmayacağınızı ancak hatırlatmamak için elinizden geleni yapacağınızı yazmıştınız....
Yazdığınıza sadık kalmalıydınız....
Hayat devam eder içinizdeki eziklikle, ailesinin onu bulacağına inanırsınız ve kendinizi biraz daha rahatlatırsınız....
iş hayatınız aileniz ve arkadaşlık işlişkileriniz rutin devam eder....
Onunla alakalı olarak yaşadığınız olayların benzerleri ile karşılaştığınızda aklınaza düşer ve iyi olarak düşünüp kendinizi geçiştirirsiniz....
Sonra bir gün işe giderken bir mağazanın önündeki televizyonların birinde aynı kadını görürsünüz ve olanları anlamak için durursunuz eve gittiğinizde geç olabilir kaçırmamalıyım diye düşünürsünüz....
Yanınızda sizden önce izlemeye başlamış olan saçı sakalına karışmış adamın ağladığını fark edersiniz ve neden ağladığını sorarsınız....
Birde bakarsınız ki.... .... ....